تحلیل مضمون شکر در دعای عرفه ی امام حسین (ع)
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.
3 استادیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.
doi
10.30479/mfh.2023.18381.2222چکیده
شکر از مهمترین فضائل اخلاقی ـ دینی است تا آنجا که میتوان گفت شکر نه تنها یک فضیلت اخلاقی بلکه باطن و روح آنهاست چراکه به تصریح قرآن، گزینههای پیش روی انتخاب انسان، بیرون از دوگانهی شکر یا کفر نیست. دعای عرفهی امام حسین (ع)، دعایی طولانی است که عمدهی مضامین آن پیرامون حمد و شکر خداوند است و از این نظر، برای تعریف و استنباط ابعاد مختلف شکر با رویکرد دینی که هدف پژوهش حاضر است، منبعی مناسب به نظر رسید. برای نیل به هدف این پژوهش روش تحلیل مضمون انتخاب گردید زیرا روشی کارآمد برای ساماندهی و غنیسازی دادههای کیفیِ پراکنده است. در بررسی لغوی و اصطلاحی شکر، روشن شد که حقیقت شکر، ادای حقِّ مُنعِم به معنای «تأمین رضایت» اوست. تحلیل مضمون شکر در دعای عرفه ضمن تأیید گزارهی فوق، از مجموع 70 مضمون پایه و 10 مضمون سازماندهنده، سه مضمون «فراگیرِ نعمتشناسی»، «چرایی حمد و شکر» و «چگونگی حمد و شکر» را نتیجه داد. در واقع تمامی مضامین مرتبط با شکر در دعای عرفه، ذیل سه عنوان کلی فوق دستهبندی و این سه محور، به واسطهی مضامین سازماندهندهی مرتبط با هریک، تبیین میشوند.