تأثیر تمرین مقاومتی بر شاخص مچ پایی بازویی، فشارخون و پروتئین 4 مورفوژنتیک استخوان در زنان مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابت نوع 2: یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده

نویسندگان

1 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران.

2 استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران.

doi
10.22038/ijogi.2026.27608
چکیده

مقدمه: به‌نظر می‌رسد عملکرد عروقی در پیشرفت دیابت نقش داشته باشد، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تمرین مقاومتی بر شاخص مچ پایی بازویی، فشارخون و BMP-4 در زنان مبتلا به دیابت نوروپاتی محیطی انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1403 بر روی 28‌ زن ‌دیابتی ‌نوع ‌‌‌‌2 مبتلا‌ به ‌نوروپاتی ‌محیطی (نمره بالای 7 میشیگان) انجام شد. افراد در دو گروه تمرین مقاومتی (13 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه تمرین مقاومتی به‌‌مدت ۱۲ هفته، تمرین شامل ۱۱ حرکت با شدت 60-۵۰% از قدرت بیشینه و ۳-1 ست پیش‌رونده (هر ۴ هفته یک ست افزایش) در سه روز هفته انجام دادند. قبل از اولین جلسه و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، فشارخون، شاخص پایی‌بازویی (ABI) و شاخص‌های تن‌سنجی اندازه‌گیری و خونگیری نیز انجام شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (27 نسخه) و آزمون تی وابسته و تحلیل کوواریانس انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: در شاخص پایی بازویی (011/0=p)، فشارخون سیستولی (02/0=p)، قند خون (001/0=p)، مقاومت به انسولین (001/0=p) و 4-BMP (001/0=p) بر اساس مقادیر کوواریانس در مقادیر گروه تمرین به نسبت گروه کنترل کاهش معناداری وجود داشت؛ اما برای متغیرهای وزن، شاخص توده بدنی، درصد چربی و فشارخون دیاستولی تفاوت معنادار نبود (05/0<p). نتیجه­ گیری: با توجه به نتایج، 4-BMP طی تمرینات مقاومتی کاهش پیدا کرده و به‌نظر می‌رسد این کاهش می‌تواند در ارتباط با تغییرات شریانی به واسطه تمرین باشد، ولی نیاز به تحقیقات بیشتر در این زمینه احساس می‌شود.