گونهشناسیِ گزارههایِ تربیتی در احادیث
نویسندگان
1 دانشیار گروه مبانی تعلیم و تربیت، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد. ایران.
2 استاد فقه و اصول حوزه علمیه مشهد، استادیار گروه فقه و مبانی اجتهاد، مرکز تخصصی آخوند خراسانی (وابسته به دانشگاه باقرالعلوم (ع))، مشهد. ایران.
3 دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد. ایران.
4 استاد گروه مبانی تعلیم و تربیت، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.30479/mfh.2023.18331.2217چکیده
بهرهگیری از احادیث در تحقیقات تربیت اسلامی، مستلزم شناسایی ظرفیت و دستهبندی گزارههای تربیتی آنهاست تا پراکندگی و گسیختگی مفاهیم دینی، انتخاب و سازماندهی سلیقهای آن و قرار گرفتن مفاهیم در جایگاه نامناسب را کاهش دهد. لذا باید از ورای پیچیدگی دلالی و سبکهای بیانی متنوع، به یافتههای مطمئنی از آموزههای تربیت اسلامی دست یافت تا ظرفیت مفهومی احادیث در عرصههای گوناگون ناظر به تربیت، اعم از: استنباط و فتوا، نظامسازی، علم دینی، مدیریت و برنامهریزی، قانونگذاری، آسیبشناسی، اقدامات رسانهای، تبلیغی، ترویجی و هنری، روندهای اصلاحی، روشن و قابل استفاده گردد. تحقیق حاضر با درک اهمیت این مسئله، تلاش دارد با روش توصیف و تحلیل الگوی مفهومی و بافت دلالی گزارههای تربیتی در حجم نمونه قابل توجهی از احادیث، گونههای آنها را شناسایی و بر اساس ساختار مفهومی، آنها را دستهبندی کند. این تحقیق نشان داد گزارههای تربیتی احادیث، در دستههای کلانِ: القایی، تعمیق، گرایشی، سلبی، بینشی، ساختاری، ایجابی، شناخت ابزاری، تفصیلی و زمینهای جای میگیرد و هر کدام از این دستهها به زیرمجموعههای جزئیتری قابل تقسیم است.