فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: انجام سزارین پیش‌بینی نشده (اورژانسی) در طی فرآیند زایمان طبیعی ممکن است عوارض مادری و جنینی بیشتری به همراه داشته باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش پیش‌بینی کننده طول سرویکس بر اساس سنجش سونوگرافیک در هفته 37 بارداری در روش زایمان به‌صورت واژینال یا سزارین انجام شد. روش‌کار: این مطالعه ارزش تشخیصی در فاصله خرداد تا اسفند 140۱ بر روی 248 زن باردار مراجعه کننده به بیمارستان کوثر قزوین انجام گرفت. اندازه‌گیری سونوگرافیک طول سرویکس در هفته 37 بارداری به‌صورت ترانس واژینال انجام شد و پس از آن نوع زایمان به‌صورت طبیعی یا سزارین ثبت شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 27) و آزمون­ های تی مستقل، کای اسکوئر و تحلیل منحنی راک انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: میانگین طول سرویکس در هفته 37 بارداری در زنانی که تحت سزارین قرار گرفتند، به‌طور معناداری بیشتر از زنانی بود که زایمان واژینال انجام دادند (11/24 در مقابل 02/22 میلی‌متر). در نقطه برش 5/21 میلی‌متر، حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی و دقت کلی طول سرویکس در تشخیص سزارین به‌ترتیب برابر با 75%، 9/48%، 5/37%، 7/82% و 45/56% بود. فراوانی سزارین در افرادی که طول سرویکس بیشتر از 5/21 میلی‌متر داشتند، به‌طور معناداری بیشتر از زنانی بود که طول سرویکس کمتر از 5/21 میلی‌متر داشتند (5/37% در مقابل 3/17%) و داشتن طول سرویکس در هفته 37 بیشتر از 5/21 میلی‌متر با نسبت شانس 86/2، احتمال سزارین را افزایش می‌داد. نتیجه­ گیری: طول سرویکس در هفته 37 بارداری می‌تواند به‌عنوان فاکتوری جهت پیش‌بینی وقوع زایمان به‌صورت سزارین استفاده شود، اما این فاکتور دارای قدرت تشخیصی پایین (از لحاظ ویژگی) است و باید در کنار سایر روش ­های تشخیصی مورد استفاده قرار گیرد.