فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سابقه و هدف: در سال‌های اخیر، درمان بیماری لیشمانیوزیس بدلیل بروز مقاومت دارویی و مشکلات مربوط به اثرات جانبی داروهای متداول با مخاطراتی مواجهه شده است. این مطالعه با هدف بررسی اثر سمیت سلولی پپتیدهای زیست فعال حاصل از هیدرولیز عضله ماهی مرکب ببری بر پروماستیگوت‌های انگل لیشمانیا ماژور انجام شد. مواد و روش: متغیرهای نوع آنزیم، نسبت غلظت آنزیم به سوبسترا، زمان هیدرولیز و روش خشک کردن بر ویژگی‌های درصد تولید، پروتئین پودر پپتید، ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، فعالیت مهار رادیکال‌های DPPH، نیتریک اکساید و گروه‌های تیول مورد مطالعه قرار گرفت. پس از تعیین درصد پروتئین عضله سفید ماهیان مرکب، از آنزیم‌های آلکالاز و پاپائین 5 درصد و زمان 180 دقیقه جهت هیدرولیز استفاده گردید. خاصیت سمیت سلولی بر پروماستیگوت انگل لیشمانیا ماژور با استفاده از روش MTT ارزیابی گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که درجه هیدرولیز پروتئین در عضله با آنزیم آلکالاز 5 درصد، بیشتر از سایر آنزیم‌های مورد مطالعه بود. با کمک آنزیم آلکالاز 5 درصد در زمان 180 دقیقه و با استفاده از روش خشک کردن پاششی بهترین فعالیت آنتی اکسیدانی در روش‌های سنجش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، سنجش قدرت آنتی اکسیدانتی، فعالیت جاروکنندگی نیتریک اکساید، گروه‌های سولفیدریل کل و بیشترین خاصیت سمیت سلولی حاصل گردید. استنتاج: نتایج نشان داد که با افزایش غلظت پودر پپتید بدست آمده، میزان مرگ و میر پروماستیگوت های انگل لیشمانیا ماژور در تمام گروه‌های مورد مطالعه افزایش یافته است. بهترین میزان IC50 در بین گروه‌های مورد مطالعه در غلظت 10 میلی گرم بر میلی لیتر از هیدرولیزات حاصل از آنزیم آلکالاز 5% با روش خشک کن پاششی نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید.