تأثیر تداخل زمینهای و اختصاصی بودن تمرین بر یادگیری یک مهارت پرتابی: مطالعۀ پردازش کمتلاش
نویسندگان
1 دانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری کنترل حرکتی، گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jmlm.2015.54504چکیده
اخیراً تحقیقات در زمینۀ یادگیری حرکتی نشان دادهاند که یادگیری با پردازش کمتلاش به حفظ یادگیری تحت فشار روانشناختی منجر میشود. همچنین از نظریههای تداخل زمینهای و اختصاصی بودن تمرین که به بررسی شرایط تمرینی مطلوب میپردازند، سخن به میان آوردهاند. تحقیق حاضر با هدف بررسی تلاش شناختی و در نتیجه پردازش کمتلاش براساس نظریۀ تداخل زمینهای و نظریۀ اختصاصی بودن تمرین انجام گرفت. 30 شرکتکننده بهطور تصادفی در سه گروه تمرینی اختصاصی، تصادفی و زنجیرهای قرار گرفتند. پس از اجرای پیشآزمون، گروهها سه روز به تمرین یک تکلیف پرتابی پرداختند. پس از دو آزمون انتقال، از آزمودنیها خواسته شد تا پروتکل کلامی را با حداکثر جزئیات بنویسند. نتایج تحلیل واریانس مرکب (3´3) (گروه ´ روز)، اثر پیشرفت عملکرد را در روزهای تمرینی، و آزمونهای تحلیل واریانس یکطرفه تفاوت معنادار بین گروه اختصاصی و تصادفی در آزمون انتقال 1 و 2 را نشان دادند (017/0> P). بهطور کلی نتیجه گرفته شد که دو گروه اختصاصی و تصادفی پردازش کمتلاش و پنهان را دنبال کردهاند، بنابراین میتوان این دو روش تمرینی را به مربیان و درمانگران برای آموزش مهارتهای حرکتی توصیه کرد.
