تأثیر تجربۀ حرکتی و شناختی بر توانایی چرخش ذهنی پسران
نویسندگان
1 کارشناسارشد ،گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 دانشجوی دکتری ، گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
3 دانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
doi
10.22059/jmlm.2015.54506چکیده
چرخش ذهنی، توانایی تصور کردن چگونگی یک شیء چرخیدهشده برای تشخیص موقعیت، نسبت به آن چیزی که بهطور واقعی ارائه شده و بخشی از تواناییهای فضایی است. هدف از تحقیق حاضر مقایسة توانایی چرخش ذهنی افراد دارای تجربۀ حرکتی و تجربۀ شناختی بود. تحقیق حاضر از نوع علی- مقایسهای بود و نمونهها بهصورت هدفمند انتخاب شدند. نمونۀ تحقیق شامل 60 پسر با میانگین سنی 17/17 سال با تجربۀ حرکتی (20 نفر گروه کشتی)، تجربۀ شناختی (20 نفر گروه بازی رایانهای) و بدون تجربۀ حرکتی و شناختی (20 نفر گروه کنترل) بود. برای مقایسة چرخش ذهنی، از آزمون چرخش ذهنی پترز و همکاران نسخة الف استفاده شد. نتایج حاصل از آزمون تحلیل واریانس یکراهه تفاوت معنادار بین گروه کنترل با گروه کشتی و همچنین گروه کنترل با گروه بازی رایانهای را نشان داد (01/0P≤). بین چرخش ذهنی گروه کشتی و بازی رایانهای تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0P>). این یافتهها، تأثیرات مثبت تجربۀ حرکتی و شناختی را بر رشد شناختی افراد (چرخش ذهنی) نشان میدهد.