تحلیلی بر جایگاه اصل محوری در تحقق جامعیت قرآن با تکیه بر روایت «إلاّ و لَهُ اصل فی کتاب الله»
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک.
2 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک.
3 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک
4 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک
doi
10.30479/mfh.2022.2602چکیده
قرآن کریم به عنوان منبع اصلی آموزههای دینی در اسلام، برای پاسخ به نیازهای همسو با هدف هدایت و تکامل انسان، دارای ویژگیهای متمایزی است؛ که «جامعیت قرآن» یکی از این ویژگیهای منحصر به فرد قلمداد میشود. این مهم از همان آغاز مورد توجه اندیشمندان اسلامی قرار گرفته و درباره چگونگی آن نظرات متعددی بیان گردیده است. تبیین این ویژگی بسیار حائز اهمیت است و این مهم، در بستر مراجعه به آیات و روایاتی چند در این موضوع و فهم آنها ممکن مینماید. گستره و محدوده جامعیت قرآن همواره مورد توجه بوده، لیکن کیفیت تحقق جامعیت مذکور، اغلب مورد غفلت واقع شده است. پژوهه فرارو، با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی کیفیت تحقق جامعیت قرآن کریم، مبتنی بر «اصل محوری» و با تکیه بر تحلیل روایت منقول از امام صادق (ع): «ما مِن أمرٍ یختَلِفُ فیهِ اثنانِ إلاّ و لَهُ اصل فی کتابِ اللّه ِ عَزَّ و جلّ» پرداخته است و از این رهگذر با روش تحلیل متن، مطابق قواعد فقه الحدیث، ابتدا به معناشناسی مفردات، بررسی مستندات روایی و سپس شرح روایت و تبیین راههای استنباط اصول قرآنی میپردازد. براساس یافتههای این پژوهش، قرآن کریم حاوی اصولی است که با انطباق بر نیازهای مختلف انسان، میتواند پاسخگوی نیازهای گوناگون بشر در تمام اعصار باشد. در این باره سه رویکرد: «بهرهگیری از حجیت فرازهای مستقل»، «دلالتهای فراسیاقی» و «نگرش اصل محور در قصههای قرآنی»، جهت تحقق جامعیت قرآن با تکیه بر اصل محوری حائز اهمیت است.