سنجش تطبیقی معیارهای رشد هوشمند شهری در نواحی ششگانۀ منطقۀ 6 تهران
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2020.45151.1006671چکیده
مفهوم رشد هوشمند شهری راهکاری است در برابر گسترش افقی یا رشد اسپرالگونة شهر که در نیم قرن اخیر الگوی رشد جهانی شهرها بوده است. رشد هوشمند در مخالفت با گسترش افقی در بخش مرکزی شهر بر عواملی مانند باززندهسازی محلات، توسعة درونی، کاهش فواصل بین محل کار و زندگی، کاهش آلودگیهای زیستمحیطی، افزایش کاربرد حمل و نقل عمومی، و حداکثر دسترسی به خدمات شهری و ... تأکید میکند. در حال حاضر، منطقة 6 تهران، بهعنوان بخش مرکزی شهر، با چالشهای آلودگی زیستمحیطی، کمرنگشدن هویت محلهای، افت جمعیت ساکن، و... روبهروست. بنابراین، در این تحقیق اصول رشد هوشمند برای کاهش مشکلات موجود و افزایش کارایی منطقه مناسب دیده شد. هدف از این تحقیق نخست سنجش درجة فشردگی/پراکنش منطقة 6 تهران و سپس تحلیل و تطبیق 6 شاخص رویکرد رشد هوشمند شهری (تراکم، کاربری ترکیبی، حمل و نقل عمومی، فضاهای سبز و باز، بازسازی بافت قدیمی، و حس تعلق مکان) با استفاده از روش سلسلهمراتبی (AHP) بوده است. ماهیت این تحقیق کاربردی و روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است و برای گردآوری اطلاعات از محاسبات کمّی و روش میدانی و اسنادی استفاده شده است. جامعة آماری ساکنان منطقة 6 است. با استفاده از فرمول کوکران، 160پرسشنامه برای ساکنان و 30 پرسشنامه برای کارشناسان تهیه و گردآوری شد. یافتههای این پژوهش نشان میدهد فرم کالبدی منطقة 6 تهران فشرده است و در سنجش تطبیقی 6 شاخص انتخابشدهناحیة 3 منطقه با فاصلة نسبتاً زیاد ناحیة سازگارتر با شاخصهای رشد هوشمند شهری شناخته شد. سرانجام، راهکارهایی برای سازگاری بیشتر سایر نواحی منطقه پیشنهاد شد.