ارزیابی توزیع مکانی دمای سطح زمین شهرستان بهبهان در سالهای 1378 تا 1392 با کاربرد سنجش از دور حرارتی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد سنجش از دور و GIS، دانشکدة علوم دانشگاه شهید چمران اهواز
2 دانشیار گروه سنجش از دور و GIS دانشگاه شهید چمران اهواز
3 استادیار گروه محیط زیست، دانشکدة محیط زیست و منابع طبیعی، دانشگاه ملایر
4 دانشجوی دکتری آمایش محیط زیست، دانشکدة منابع طبیعی و محیط زیست دانشگاه ملایر
doi
10.22059/jhgr.2019.236547.1007487چکیده
در عصر حاضر، گرمترشدن محیط زیست شهری یکی از آثار ناآگاهانة توسعة شهری ناپایدار است که با کاهش پوشش گیاهی در ارتباط است. بنابراین، آگاهی از درجة حرارت سطح زمین برای اجرای مطالعات علوم زمین، از قبیل تغییرات محیط زیست جهانی و مخصوصاً آب و هوای شهری، ضروری است. بدین منظور، توزیع مکانی و تغییرات دمای سطح با توجه به نقشههای کاربری اراضی و شاخص پوشش گیاهی در شهرستان بهبهان تجزیه و تحلیل شده است. بدین منظور، از تصاویر ماهوارة لندست سنجندههای ETM+ و OLI استفاده شد. پس از تصحیحات هندسی و اتمسفری، تصاویر با استفاده از الگوریتم حداکثر احتمال طبقهبندی شد. همچنین، تغییرات دما با مدل LCM ارزیابی شد. نتایج نشان داد طبقة یک دمایی (دمای کمتر از 13 درجة سانتیگراد)، که خنکترین پهنههاست، در دو بخش کوهستانیِ شمالی و جنوبی بیشترین گسترش را دارد. در هستة شهرنشینی، طبقة یک دمایی در سال 1378 بهصورت لکههایی پراکنده منطبق بر پارکهای شهری گسترده شده است و در سال 1392، برخلاف انتظار، با توجه به کاهش چشمگیر دما نسبت به سالهای گذشته نواحی شهری در طبقة اول قرار گرفته است. رویهمگذاری نقشة هر کدام از طبقات دما به کل طبقات با نقشههای کاربری اراضی نشان داد مرکز شهر، بخشهایی از اراضی لخت، و بخشهایی از اراضی کشاورزی در غرب منطقه در طبقة اول قرار گرفتهاند. همچنین، بیشتر اراضی لخت و کشاورزی و بخشهای اندکی از مراتع در طبقة دوم، بیشتر اراضی مرتعی در طبقة سوم، و بخشهای کمی از این اراضی در طبقة چهارماند.