فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: با توجه به اهمیت و شیوع نسبتاً بالای تهدید به سقط جنین و عدم وجود روش پیشگیرانه کاملاً اثبات ­شده برای این اختلال که اغلب با عوارض متعدد همراه است، مطالعه حاضر با هدف مقایسه میزان بقای بارداری و اثر دو داروی پروژسترون واژینال و دیدروژسترون خوراکی بر تهدید به سقط انجام شد.روش‌کار: این مطالعه­ نیمه ­تجربی در سال 1403-1401 بر روی ۶۲ زن باردار مبتلا به تهدید به سقط مراجعه­ کننده به بیمارستان ­های آیت­الله طالقانی و امام حسین (ع) تهران انجام شد. افراد در دو گروه بررسی شدند. یک گروه دیدروژسترون خوراکی و گروه دیگر شیاف پروژسترون دریافت کرده و تعداد روزهای خونریزی واژینال، حجم خونریزی، نرخ سقط، عوارض دارویی و سطح پروژسترون خون بین دو گروه مقایسه شد. تجزیه و تحلیل داده ­ها با استفاده از نرم ­افزار آماری SPSS (نسخه ۲۵) و آزمون کای دو انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد.یافته­ ها: در گروه دیدروژسترون خوراکی نسبت به گروه شیاف پروژسترون، مدت خونریزی واژینال پس از مطالعه (58/2±26/6 در مقابل 29/5±68/10 روز؛ 001/0>p)، شیوع سقط جنین (1/16% در مقابل 7/38%؛ 046/0=p) و عدم تداوم بارداری (4/19% در مقابل 8/54%؛ 004/0=p)، به ­طور معنی­ داری کمتر و درصد رضایت­ مندی بالاتر بود (6/22% در مقابل 2/3%؛ 001/0>p).نتیجه ­گیری: با توجه به اثربخشی بالا، دسترسی مناسب، عوارض بسیار محدود و رضایت ­مندی بیشتر، تجویز دیدروژسترون خوراکی در موارد تهدید به سقط نسبت به فرم واژینال پروژسترون ارجحیت دارد.