فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: در حال حاضر پروتکل‌های متعددی برای آماده‌سازی آندومتر در بیماران کاندید انتقال جنین منجمد وجود دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به تحریک تخمک‌گذاری، چرخه طبیعی، هورمون‌درمانی و سایر روش‌ها اشاره کرد. هر یک از این روش‌ها دارای مزایا و معایب خاص خود هستند. بر این اساس، مطالعه حاضر با هدف ارزیابی و مقایسه تأثیر این دو روش بر نتایج بارداری در بیماران تحت انتقال جنین فریز شده انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی یک‌سوکور در سال­ های 1403-1402 بر روی 208 نفر از بیمارانی که با ناباروری در کلینیک بیمارستان مهدیه درمان شده بودند و جنین آنها فریز شده بود، از این رو کاندیدای چرخه انتقال جنین منجمد بودند، انجام گرفت. بیماران به‌طور تصادفی به دو گروه دریافت کننده استرادیول و دریافت کننده لتروزول تقسیم شدند. بعد از مداخله، پیامدهای بارداری از جمله بارداری بالینی، شیمیایی، حاملگی خارج رحمی، کنسل شدن سیکل­ ها و سقط مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 26) و آزمون‌های من‌ویتنی و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی­ دار در نظر گرفته شد. یافته­ها: درصد بارداری بالینی، بارداری شیمیایی و بارداری پایدار در گروه درمان جایگزینی هورمونی بیشتر از گروه تحریک تخمدان بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود (05/0<p). میانگین مدت زمان لازم برای آماده‌‌سازی آندومتر در گروه لتروزول به‌طور معناداری بیشتر از گروه استرادیول بود (001/0>p). همچنین، در متغیرهای مرتبط با تحریک تخمدان (شامل ضعیف، نرمال و پلی‌کیستیک)، تفاوت آماری معناداری بین دو گروه مشاهده شد (001/0>p). نتیجه ­گیری: تفاوت معناداری در پیامدهای بارداری بین دو روش درمان جایگزینی هورمونی و تحریک تخمدان مشاهده نشد؛ با این‌حال، مدت زمان آماده‌سازی آندومتر در گروه لتروزول به‌طور معناداری بیشتر بود. انتخاب پروتکل درمانی می‌تواند بر اساس شرایط فردی بیمار و ملاحظات بالینی انجام شود.