فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: سقط مکرر، یکی از مشکلات پزشکی باروری است و شیوع آن در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) بیشتر است. اگرچه آنتی‌کوآگولانت­ ها و آسپرین معمولاً برای درمان استفاده می­ شوند، شواهد کافی برای حمایت از اثربخشی درمان وجود ندارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر آسپرین و انوکساپارین در پیشگیری از سقط مکرر در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر در سال‌های 97-1396 بر روی 40 زن 40-20 ساله مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک با سابقه دو یا چند سقط مکرر که پس از درمان القای تخمک‌گذاری برای ناباروری باردار شده بودند، انجام گرفت. پس از تحریک تخمک‌گذاری و تأیید حاملگی داخل رحمی، بیماران به دو گروه دریافت‌کننده انوکساپارین و کنترل تقسیم شدند. هر دو گروه از ماه سوم بارداری آسپرین دریافت کردند. سپس نتایج بارداری در بین دو گروه مقایسه و پیگیری شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS (نسخه 17) و آزمون‌های من‌ویتنی، کای دو و فیشر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: بین دو گروه از نظر سن، تعداد بارداری، زایمان و سقط تفاوت آماری معنی‌داری وجود نداشت (68/0=p). در گروه دریافت کننده انوکساپارین و آسپرین، 16 نفر (80%) در مقایسه با 12 نفر (60%) در گروه آسپرین، زایمان ترم داشتند، هرچند این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود (3/0=p). نتیجه ­گیری: در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک در گروه دریافت کننده انوکساپارین و آسپرین، حدود 20% کاهش در سقط مکرر مشاهده شد. اگرچه به‌دلیل حجم نمونه کم، نتایج از نظر آماری معنی‌دار نبود، اما ارزش بالینی دارد و نیازمند انجام بررسی ­های بیشتر می ­باشد.