تحلیل سبک مدیریت محلی در مناطق روستایی و تاثیر آن بر میزان مشارکت پذیری روستائیان (منطقۀ مورد مطالعه: روستاهای دهستان زرین گل شهرستان علی آباد)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد
doi
10.22059/jhgr.2019.239103.1007516چکیده
عوامل بسیاری در فرایند اثربخشی مدیریت تأثیرگذار است که یکی از آنها ویژگیها یا سبک مدیران و رفتارهای آنها با زیردستان است. این امر بهویژه در اجتماعات محلی و روستایی، که ارتباط نزدیکی بین مدیران و روستاییان وجود دارد، بسیار مهم است. زیرا مدیران محلی هستند که با رویکردهای اجرایی یا عملکردی خود میزان و زمینة حضور و مشارکتپذیری روستاییان را شکل میدهند. بنابراین،در پژوهش حاضر براساس روش توصیفی- تحلیلی و بهرهگیری از منابع موجود نخست به بررسی اثرهای سبک مدیریت روستایی پرداخته شده و سپس ارتباط آن بر میزان مشارکتپذیری روستاییان در سکونتگاههای روستایی دهستان زرینگل شهرستان علیآباد مد نظر قرار گرفته است. حجم جامعة نمونة این تحقیق متشکل از 269 سرپرست خانوار از 11 روستای دهستان است که در قالب پرسشنامة محققساخته بررسی شدهاند. یافتههای تحقیق حاکی از میانگین متوسط در اغلب شاخصهای پنجگانه (انگیزش، مشارکت در تصمیمگیری، تعامل، ارتباطات، و اعتماد و اطمینان) سازندة سبکهای مدیریت است؛ به گونهای که از میان 11 روستا، 10روستا دارای مجموع میانگین امتیازات شاخصهای بین ۶/2 تا ۲۵/۳ یعنی مدیریت مشورتی و یک روستا دارای میانگین امتیازات شاخصهای کمتر از2.6 یعنی دارای سبک مدیریتی غالب دلسوزانه است. از طرفی، ارتباط مستقیمی بین میزان سبک مدیریت و مشارکتپذیری روستاییان در روستاهای دهستان زرینگل وجود دارد. سطح معنیداری بیانگر این مطلب است که بین دو متغیر سبک مدیریت و مشارکتپذیری روستاییان همبستگی وجود دارد.