تبیین سناریوهای مسکن گروه های آسیب پذیر شهری (مطالعه موردی: کلان شهر تهران)
نویسندگان
1 دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، تهران، دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، تهران، دانشگاه تربیت مدرس
3 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، تهران، دانشگاه تربیت مدرس
4 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، تهران، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/jhgr.2019.250120.1007623چکیده
در این پژوهش با بهرهگیری از روش سناریونگاری سعی در ترسیم آیندة منطقی و باورپذیر(سناریوها) برای مسکن اقشار آسیبپذیر شده است تا از این طریق به برنامهریزان کمک کرده باشد راهکارهای بهینه برای حل این مشکل ارائه دهند. بر همین اساس، پس از مرور مبانی نظری، مجموعة پیشرانهای اثرگذار در آیندة کلانشهر تهران شد و براساس روش تحلیل اثرات متقاطع بررسی شد. براساس نتایج تحلیل اثرات متقاطع، چهار پیشران، وضعیت سیاستگذاری سرزمین، فقر شهری، درآمد سرانه، و رشد جمعیت جزو پیشرانهای کلیدی بودهاند. در این میان، نرخ رشد درآمد سرانه با توجه به اینکه بهطور مستقیم بر فقر شهری اثرگذاشته و به نوعی نمایانگر آن است در قالب همان فقر شهری بیان شده است. بر این اساس، چارچوبسناریوها را سه عدم قطعیت تشکیل میدهد: 1. وضعیت فقر شهری کلانشهر تهران؛ 2. نرخ رشد جمعیت کلانشهر تهران؛ 2. نگرشهای آمایش سرزمین. شیوة مدیریت سرزمین براساس سه پیشران و هشت سناریوی ممکن وجود دارد که سناریوی سوم و سناریوی هشتم بهدلیل تناقض بین وقوع همزمان تمرکززدایی از تهران و افزایش نرخ رشد جمعیت دارای ناسازگاری درونی بودند و حذف شدند. همچنین، سناریوی پنجم و هفتم بهدلیل وجود تناقض بین تداوم تمرکزگرایی در تهران و کاهش نرخ رشد جمعیت دارای ناسازگاری درونی بود و از فهرست سناریوها حذف شد. بدین ترتیب،چهار سناریو باقی ماند و داستان سناریوها برای هر کدام از سناریوها ارائه شد.