تأثیر بهره‌وری نیروی انسانی بر رشد اقتصادی: یک رویکرد بین نسلی

نویسندگان

1 استادیار، گروه برنامه‌ریزی و توسعه‌ اقتصادی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

3 دانشیار، گروه اقتصاد نظری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

4 استاد، گروه اقتصاد نظری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

doi
10.22054/joer.2025.81491.1234
چکیده

 در این مقاله، با بهره‌گیری از مدل نسل‌های همپوشان سه‌دوره‌ای، تأثیر بهره‌وری نیروی انسانی بر رشد اقتصادی ایران بررسی شده است. مسئله‌ی اصلی پژوهش، چگونگی تأثیرگذاری انتقالات بین‌نسلی بر بهره‌وری منابع انسانی و در نتیجه رشد اقتصادی کشور است. این پژوهش با روش تحلیلی-کمی و با استفاده از داده‌های فصلی از سال ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۰ انجام شده است. برای برآورد مدل، از روش تعادل عمومی پویای تصادفی (DSGE) بهره گرفته شده است. با استفاده از داده‌های حساب‌های ملی و بودجه خانوار، و ایجاد ارتباط میان آن‌ها، میزان بهره‌وری نیروی انسانی در نسل‌های مختلف استخراج گردید. نتایج نشان می‌دهد انتقالات مربوط به خانواده در بخش‌های مصرف، آموزش و بهداشت، نقش مؤثری در افزایش بهره‌وری داشته‌اند. همچنین، بیشترین تأثیر بر رشد اقتصادی از سوی گروه سنی ۲۵ تا ۶۴ سال بوده که با نظریه چرخه عمر سازگار است.