بیان مارکرهای PD_1 و PDL_1 به روش ایمنوهیستوشیمی در کارسینومهای آندومتر و ارتباط آن با فاکتورهای کلینیکوپاتولوژیک
نویسندگان
1 دانشیار گروه آسیبشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
2 دستیار تخصصی آسیبشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
3 استاد گروه آسیبشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
4 استادیار گروه پزشکی مولکولی، مرکز تحقیقات پاتولوژی مولکولی سرطان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2024.80445.6114چکیده
مقدمه: پروتئین مرگ سلولی برنامهریزی شده (PD-1) و لیگاند مرگ برنامهریزی شده (PD-L1)، مولکولهای تعدیلکننده ایمنی هستند که هدف مطالعات در کنسرهای ریه و ملانوم و کلیه بودهاند. مطالعه حاضر با هدف بررسی ایمونوهیستوشیمی بیان PD-1 و PDL-1 در سرطان آندومتر و ارتباط آن با یافته های کلینیک و پاتولوژیک انجام شد. روشکار: در این مطالعه مقطعی، جامعه مورد پژوهش بیماران مبتلا به سرطان آندومتر پذیرش شده در بیمارستان قائم (عج) مشهد در بازه زمانی فروردین 1401 تا اسفند 1402 بودند. با مراجعه به پرونده پزشکی و تماس تلفنی با بیماران، اطلاعاتی در مورد سن، وضعیت تومور و حیات بیماران جمعآوری شد. بیان مارکرها نیز به روش ایمنوهیستوشیمی ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 23) و آزمونهای کای دو، دقیق فیشر و آزمون های همبستگی اسپیرمن و پیرسون انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافته ها: بر اساس نتایج مطالعه، بین بیان دو مارکر PD-L1 و PD-1 و ویژگیهای سن، نوع هیستولوژیک تومور، سایز تومور، تهاجم عروقی، تهاجم به میومتر، مرحله بیماری و بقاء ارتباط معناداری وجود نداشت (05/0<p)، با اینحال بین عدم بیان PD-L1 و PD-1 با گرید بیماری ارتباط آماری معنیداری وجود داشت (05/0>p). نتیجه گیری: تنها بیان منفی PD-1 و PDL-1 با درجه FIGO 1 ارتباط داشت. با توجه به نتایج این مطالعه، ارزیابی ارزش بیان مارکرهای PD-1 و PDL-1 نیازمند انجام مطالعات بیشتر با حجم نمونه بالاتر و پیگیری طولانیمدت می باشد.