به کارگیری مدل تحلیل مسیر برای ارزیابی طرح ناحیه محوری با معیارهای شهرداری الکترونیک (مطالعه موردی: منطقه 6 و 15 شهرداری تهران)
نویسندگان
1 استادیار دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکدة علوم جغرافیایی و برنامه ریزی دانشگاه اصفهان
3 استاد دانشکدة علوم جغرافیایی و برنامه ریزی دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jhgr.2019.279845.1007907چکیده
پس از رشد سرسامآور شهرنشینی و افزایش جمعیت شهری، شهرهای بزرگ ایران با مشکلات متعددی روبهرو هستند؛ تردد سنگین وسایل نقلیه، ترافیک، نابودی محیط زیست، آلودگی هوا و آلودگی صوتی، ازدحام جمعیت شهری، بحران کیفیت زندگی از جمله مشکلات است. یکی از راهحلهای رفع این معضلات مهیاسازی زمینههای تحقق شهر الکترونیک و شهرداری الکترونیک است. هدف اصلی از این مقاله بهکارگیری مدل تحلیل مسیر برای ارزیابی طرح ناحیهمحوری با معیارهای شهرداری الکترونیک است و از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش جمعآوری اطلاعات شامل دو بخش تحقیق کتابخانهای و میدانی است و جزو تحقیقات توصیفی- پیمایشی است.با بهکارگیری تحلیل مسیر و تحلیل عاملی تأییدی و معادلات ساختاری، شاخصهای پژوهش از نظر تأثیر تحلیل و مدل مفهومی ارائه شد. برای برازش مدل از معیار Q2، معیار Gof، روایی واگرا، و روایی همگرا و برای سنجش میزان تأثیرگذاری طرح ناحیهمحوری بر مبنای معیارهای منتخب از آزمون فریدمن استفاده شد. براساس یافتههای تحقیق.برازش مناسب مدلهای اندازهگیری در سطح منطقة 6 و 15 شهرداری تهران تأیید شد وارتباط معنادار بالایی بین متغیرهای مکنون وجود دارد که صحت مدل را تأیید میکند.همینطور با ارزیابی طرح ناحیهمحوری مشخص شد این طرح بهطور یکسان در همة ابعاد تأثیر نداشته است. بنابراین، برای اجرای کامل طرح ناحیهمحوری نیاز به مدیران خلاقی است که بتوانند با استراتژی مناسب راه برونرفت از معضلات را پیدا کنند تا زمینههای تحقق شهرداری الکترونیک فراهم شود.