بررسی اثرات مالچ بیوپلیمر بر روی نگهداشت و ظرفیت نگهداری آب در ماسهبادی (مطالعه موردی: ماسه زارهای کاشان)
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد رشته همزیستی با بیابان- گرایش توسعه و عمران مناطق بیابانی، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
2 استاد گروه احیا مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مرتعداری، دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
4 دانشجوی دکتری، گروه احیا مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران
5 استادیار بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان زنجان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
doi
10.22059/jrwm.2021.83870چکیده
فرسایش بادی یکی از جنبههای مهم تخریب اراضی در مناطق خشک و نیمهخشک محسوب میشود، بهطوریکه حدود ۲۰ درصد مساحت اراضی دنیا را تحت تأثیر خود قرار داده است. باد با جابجایی تپههای ماسهای فرایند بیابانزایی را تشدید میکند؛ بنابراین تثبیت و جلوگیری از آنها ضروری است. راهکار مبارزه با این پدیده کاهش سرعت باد یا افزایش پوشش سطحی و بالا بردن مقاومت خاک در برابر بادهای فرساینده میباشد. استفاده از انواع مالچها یا خاک پوششها یکی از روشهایی است که به شکل گسترده بهمنظور تثبیت ماسههای روان به کار میرود. بدین منظور تحقیقی در ایستگاه پژوهشی مرکز تحقیقات بین المللی همزیستی با بیابان شهرستان کاشان انجام شد؛ که هدف اصلی از این طرح بررسی اثر تیمار مالچ بیوپلیمر در سه غلظت (۱۵%، ۳۰% و ۶۰%)، بر روی رطوبت سه عمق ماسه (عمق اول ۵-۰ سانتیمتر، عمق دوم ۱۰-۵ سانتیمتر و عمق سوم ۲۰-۱۰ سانتیمتر) و بررسی این مالچ نسبت به حالت عدم وجود مالچ بر روی ماسه است؛ که نتایج نشان از نگهداشت رطوبت در ماسه های مالچ پاشی شده نسبت به تیمار شاهد داشتند و ازنظر آماری اختلاف معنی داری بین رطوبت عمق های مختلف ماسه مالچ پاشی شده نسبت به تیمار شاهد وجود داشت و در بین سه عمق اول، دوم و سوم، عمق اول بیشترین افزایش نگهداشت رطوبت را نسبت به شاهد داشت.
