گزارش یک مورد بی حسی کامل نخاعی در جراحی سزارین

نویسندگان

1 دانشیار گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیهوشی و کنترل درد، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.

2 استادیار گروه زنان و مامایی، مرکز تحقیقات سلامت و بیماری‌های زنان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.

3 مربی گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات مؤلفه‌های اجتماعی نظام سلامت، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.

4 دانشیار گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیهوشی و کنترل درد، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.

doi
10.22038/ijogi.2024.79411.6067
چکیده

مقدمه: بی­ حسی کامل داخل نخاعی، یک عارضه نادر اما تهدید کننده زندگی است و با کاهش سطح هوشیاری، افت فشار خون، برادی کاردی و نارسایی تنفسی مشخص می­شود. مطالعه حاضر به گزارش یک مورد بی­حسی کامل نخاعی در جراحی سزارین پرداخت. معرفی بیمار: بیمار خانم ۳۳ ساله گراوید ۲، جهت انجام عمل جراحی سزارین به بیمارستان استاد مطهری شهرستان جهرم مراجعه نمود. بی‌حسی نخاعی در وضعیت نشسته و با سوزن اسپاینال سایز ۲۵ و با تلاش اول در سطح L3-L4 انجام گردید و سپس بیمار در حالت سوپاین قرار گرفت و با پوزیشن مختصر ترندلنبرگ سطح بی‌حسی تا T4 بالا آمد و پس از اطمینان از حصول بلوک حسی و موتور (T8)، تخت بیمار در حالت صاف و بدون پوزیشن قرار گرفت. فشار خون بیمار دقیقه 3 بعد از بی‌حسی نخاعی 72/103 میلی‌متر جیوه و ضربان قلب 84 بار در دقیقه بود. در همین لحظه و قبل از ایجاد برش جراحی، ناگهان سطح هوشیاری بیمار به شدت افت کرد؛ به‌گونه‌ای که به دستورات کلامی پاسخ‌گو نبود و تنفس بیمار کاملاً متوقف شد و آپنه تنفسی رخ داد و سچوریشن بیمار به حدود ۷۸% کاهش یافت، ولی میزان فشار خون و ضربان قلبی بیمار کاهش شدیدی نداشت. بلافاصله و بدون فوت وقت و بدون دادن هیچ داروی بیهوشی، بیمار سریعاً با لوله تراشه سایز ۷ اینتوبه گردید و به دستگاه بیهوشی متصل گردید و سچوریشن به ۹۸% رسید. عمل جراحی شروع گردید و نوزاد با آپگار ۹ دقیقه ۵ متولد گردید و بیمار در پایان عمل کاملاً بیدار شد و بدون عارضه خاصی اکستوبه و به ریکاوری منتقل گردید. نتیجه­ گیری: مطالعه حاضر یک مورد خاص و ناشایع از عوارض بی‌حسی نخاعی را به موارد محدود قبلی گزارش شده اضافه می‌کند و ویژگی‌های بالینی و عملکرد درمانی مناسب در مواجهه با بی‌حسی کامل داخل نخاعی حین سزارین را نشان می‌دهد، بنابراین با شناخت عوامل مؤثر در کاهش این عارضه، می‌توان گام مؤثری در کاهش هرچه بیشتر آن برداشت.