فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: با توجه به اهمیت و عوارض نسبتاً بالای بدخیمی­ های آندومتر خصوصاً در دوران یائسگی و با توجه به اینکه نقش هورمون­ های درون­ ریز به‌طور کامل روشن نشده است، مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط سطح استرادیول با ویژگی­ های بالینی زنان دارای خونریزی پس از یائسگی مبتلا به بدخیمی­ های آندومتر انجام شد. روش‌کار: این مطالعه­ تحلیلی- مقطعی در سال 1402 بر روی 54 بیمار با خونریزی پس از یائسگی مبتلا به بدخیمی آندومتر مراجعه­ کننده به بیمارستان امام حسین (ع) تهران انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، بالینی (علائم و نشانه ­ها) و سطح سرمی استرادیول بیماران گردآوری شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم ­افزار آنالیز آماری SPSS (نسخه 23) و آزمون­ های آماری تی، من­ ویتنی و کای دو انجام شد. میزان p کم­تر از 05/0 معنی­ دار در نظر گرفته­ شد. یافته­ ها: سطح استرادیول سرمی، برابر 77/15±80/26 پیکوگرم بر میلی­لیتر بود. 37 نفر (5/68%) دارای سطوح طبیعی و 17 نفر (5/31%) دارای سطوح غیرطبیعی استرادیول بودند. در گروه استرادیول طبیعی نسبت به استرادیول غیرطبیعی، شیوع ضخامت آندومتر بیشتر یا مساوی 4 میلی ­متر (0/73 در مقابل 100 درصد و 018/0=p) و سابقه خانوادگی بدخیمی رحم (2/35 در مقابل 8/83 درصد و 026/0=p)، کم­تر بود. شایع ­ترین نوع پاتولوژی در هر دو گروه، اندومتروئید آدنوکارسینوم گرید 1 بود که این تفاوت، معنی­ دار نبود (780/0=p). نتیجه ­گیری: بین سطح استرادیول با ضخامت بالای آندومتر و سابقه خانوادگی بدخیمی رحم در زنان با بدخیمی آندومتر ارتباط وجود دارد.