تحلیلی براثرگذاری ابعاد مدیریت شهری بر شاخصهای زیستپذیری شهری (مطالعۀ موردی: شهر شهرکرد)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 دانشیار رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 استادیار رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2019.277044.1007871چکیده
ضرورت و اهمیت پرداختن به زیستپذیری شهری در ارتباط با وظایف جدید برنامهریزی و مدیریت در پاسخدهی به نیازهای جامعه پس از صنعتیشدنـ که شدیداً در جستوجوی امکانات و تسهیلات و کیفیت زندگی استـ بهشدت افزایشیافته است. هدف از پژوهش حاضر تحلیل نقش مدیریت شهری در زیستپذیری شهرکرد است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف (نوع استفاده) کاربردی و از نظر روش توصیفی- تحلیلی است. جامعة آماری مورد پژوهش شامل ساکنان شهرکرد است و محدودة آماری کل منطقه دربردارندة شهرکرد است. تعداد جامعة آماری پژوهش برابر با 160000 و تعداد نمونه برابر 383 نفر است که براساس فرمول کوکران و به شیوة تصادفی در دسترس تعیین شدهاند. دادههای گردآوریشده براساس مدل رگرسیون در محیط نرمافزار spssتجزیه و تحلیل شدهاند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که، در کل، مدیریت شهری اقدام متناسبی در زمینۀ زیستپذیری شهری در شهرکرد انجام نداده است. در سایر ابعاد زیستپذیری مشاهده شد که مدیریت شهری بر شاخص اقتصادی تأثیرگذار بوده است که به نسبت خوب است و نشاندهندة اقدام مدیریت در بهبود وضعیت اقتصادی است. از طرفی، مدیریت شهری بر شاخص اجتماعی نیز با میزان معناداری پایین تأثیرگذار بوده است و نشاندهندة اقدامات نهچندان چشمگیر مدیریت شهری شهرکرد در بهبود وضعیت اجتماعی شهر است که البته باید در این زمینه اقدامات بیشتری انجام گیرد. از طرفی، مدیریت شهری بر شاخص زیستمحیطی تأثیرگذار نبوده است و این نشان از این دارد که مدیریت شهری در راستای بهبود وضعیت زیستمحیطی شهر اقدامات متناسبی انجام نداده است.