کارکرد فهرستهای شیخ طوسی و نجاشی در تکمیل روش سزگین در بازیابی منابع آثار کهن روایی (مطالعۀ موردی: کتاب الزهد حسین بن سعید اهوازی)
نویسندگان
1 کارشناسیارشد علوم قرآن وحدیث دانشگاه تربیت مدرس
2 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.30479/mfh.2018.1305چکیده
دستیابی به میراث مکتوب و کهن علمی به دلیل فواید متعددی که دارد امری مهم و البته سخت و پیچیده است. فؤاد سزگین روشی نظاممند را برای بازیابی منابع آثار کهن ارائه کرد که در کنار مزایای بسیار مهم و ارزشمند دچار کاستیهایی است که برخی از آنها ناشی از نبود اطلاعات لازم در فهرستنگاریهای اهل سنت است. از سوی دیگر اطلاعات مهم دو فهرست شیخطوسی و نجاشی بهویژه در بیان طرق دستیابی به آثار، در تکیمل روش سزگین و دستیابی به واقعیت و پیشینۀ آثار کهن بسیار کارآمد است. در این مقاله با مطالعه موردی کتاب الزهد حسین بن سعید، کارکرد این دو فهرست در جهت تکمیل روش سزگین در بازیابی منابع آثار کهن روایی ارزیابی شده است. بر این اساس، از یک سو راهکارهایی برای تمایز میان مؤلفان و راویان در سند که در روش سزگین بدان توجه نشده، ارائه شده است؛ از سوی دیگر برخلاف نظریۀ سزگین که تنها نقش آخرین نام مشترک در اسانید را منبع بودن برای اثر روایی متأخر دانسته، نقشهای مختلف نام مشترک و راههای شناسایی آنها بیان شده است.