نقد و بررسی دلالتِ روایتِ «ضَعوا هذِهِ الآیاتِ...» بر نزول گسستهی سورههای قرآن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه اصفهان
2 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه اصفهان
doi
10.30479/mfh.2017.1165چکیده
طبق روایتی در منابع عامه، عثمان در حاشیهی پاسخ به سؤال اعتراضی ابن عباس دربارهی دلیل حذف بسم الله از ابتدای سورهی توبه و اتصال آن به انفال، تأکید میکند که جایگاه تمامی آیات-جز دو سورهی توبه و انفال- توسط پیامبر(ص) تعیین شده است. برخی معاصران با تکیه بر این توصیف عثمان، قائل به چینش آیات برخلاف سیر طبیعی نزولشان یا به عبارتی نزول گسستهی سورههای قرآن شدهاند. در حالی که تأمل در اسناد چندگانهی این روایت نشانگر ضعف چشمگیر همهی آنها به سبب وجود حلقههای مشترک راویان، مجهول بودن یکی از روات اصلی (یزید فارسی) و در نهایت تفرد عثمان در نقل این سنت وحیانی است. از دیگر سو، متن روایت نیز به سبب وجود نسخ مختلف دچار اضطراب بوده و حتی در برخی نُسخ موضوع روایت به کلی تغییر یافته و هیچگونه دلالتی بر کیفیت نزول سورهها ندارد. در مقابل، روایت صحیح السندی در منابع فریقین مبنی بر نزول بسمله در ابتدای سورهها و اختصاص تمامی آیات میان دو بسمله به یک سوره نقل شده که بر نزول پیوستهی سورهها و چینش آیات برحسب سیر طبیعی نزولشان در سور دلالت داشته و بیش از پیش دلالتِ روایتِ عثمان بر نزول گسستهی سورهها را مخدوش ساخته است.