اثر تمرینات نوروفیدبک بر میزان توجه ورزشکاران ماهر دو و میدانی

نویسندگان

1 استادیار روان پزشکی کودک و نوجوان، مرکز ‏تحقیقات روان پزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه ‏علوم پزشکی مشهد

2 دانشیار رفتار حرکتی، دانشکده ی تربیت بدنی و ‏علوم ورزشی، دانشگاه تهران ‏

3 کارشناسی ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی، ‏دانشگاه پیام نور، واحد تهران جنوب

4 دانشجوی دکترای رفتار-حرکتی، واحد بین الملل ‏دانشگاه فردوسی مشهد ‏

5 استادیار روان پزشکی، مرکز تحقیقات روان ‏پزشکی و علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی ‏مشهد ‏

doi
10.22038/jfmh.2013.2288
چکیده

مقدمه: از نوروفیدبک علاوه بر شناخت و درمان بیماری‌ها، در بهبود کارآیی و افزایش کیفیت کار افراد سالم نیز استفاده می‌شود. هدف این پژوهش بررسی تمرینات نوروفیدبک بر میزان توجه ورزشکاران دو و میدانی بود. روش‌کار: این کارآزمایی بالینی به صورت پیش و پس‌آزمون با گروه شاهد و ساختگی انجام شد. از میان ورزشکاران دو و میدانی مشهد در سال 1390، 36 نفر به صورت داوطلبانه و هدف‌دار انتخاب و به صورت تصادفی در 3 گروه 12 نفری (آزمون، ساختگی و شاهد) قرار گرفتند. مداخله در قالب پروتکل افزایش بتا 1 در نواحی Cz و Fz در 12 جلسه اجرا شد. جهت سنجش میزان توجه از نرم‌افزار آزمون توجه متمرکز و جهت تحلیل داده‌ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف، تحلیل واریانس یک‌سویه و در صورت معنی‌داری از آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل واریانس یک‌سویه، تفاوت معنی‌داری بین تمرینات نوروفیدبک و افزایش میزان توجه ورزشکاران در گروه‌های مختلف را نشان داد (002/0=P). بر اساس نتایج آزمون تعقیبی، اختلاف معنی‌داری بین گروه‌های آزمون با شاهد (0.003=P) و آزمون با ساختگی (0.002=P) می‌باشد و در بین گروه‌های ساختگی با شاهد (0.249) اختلاف معنی‌داری دیده نشد. نتایج حاکی از ارتباط معنی‌دار بین تمرینات و افزایش توجه در گروه آزمون بود (P<0.05). نتیجه‌گیری: با توجه به تاثیر مثبت نوروفیدبک شاید بتوان از این روش به عنوان تمرینات مکمل و کمکی در هنگام آموزش مهارت‌ها جهت افزایش یادگیری و بهبود توجه ورزشکاران استفاده نمود.