فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: با توجه به شیوع بالای سزارین و روش‌های انجام آن، مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط نزدیک‌سازی رکتوس در سزارین با درد بعد عمل، ضخامت و فاصله عضلات جدار شکم انجام شد.روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل­­ شده در سال 1401 بر روی 80 زن باردار کاندید سزارین مراجعه کننده به بیمارستان آیت­الله طالقانی تهران انجام شد. افراد به روش تصادفی در دو گروه 40 نفره مداخله (ترمیم عضله­ رکتوس) و کنترل قرار گرفتند. درد، ضخامت عضلات جدار شکم و فاصله عضلات رکتوس ارزیابی شد. درد بیماران در 72 ساعت اول پس از ورود به ریکاوری (12، 24 و 72 ساعت پس از عمل) و نیز در هنگام خروج از بستر و در فاصله­ زمانی یک هفته بعد از عمل، با استفاده از شاخص دیداری درد (VAS) اندازه ­گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ­ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه­ 23) و آزمون‌های شاپیروویلک، تی، من­ویتنی و کای دو انجام شد. میزان p کم­تر از 05/0 معنی­ دار در نظر گرفته­ شد.یافته ­ها: شدت درد در گروه کنترل نسبت به مداخله، هنگام خروج از بستر (001/0˂p) و زمان­های 12 ساعت (001/0˂p)، 24 ساعت (001/0˂p)، 72 ساعت (001/0˂p) و یک هفته بعد (001/0˂p) پایین­تر بود. در گروه مداخله، نیاز به مسکن، بیش­تر (001/0=p) و دیاستاز رکتوس در نواحی اپی­ گاستر (001/0˂p) و هایپوگاستر (001/0˂p) کم­تر بود.نتیجه ­گیری: نزدیک­سازی عضله رکتوس ابدومینیس در حین سزارین، باعث کاهش ضخامت عضلات جدار شکم و کاهش دیاستاز رکتوس می ­شود؛ اما از طرفی، میزان درد و نیاز به مسکن را افزایش می ­دهد.