نقش میانجی امید به آینده شغلی در ارتباط بین هیجانات تحصیلی و رویکردهای یادگیری در آموزش مجازی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ،تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ، تهران، ایران
doi
10.61838/KMAN.IRPHE.32.1.3چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی امید به آینده شغلی در ارتباط بین هیجانات تحصیلی و رویکردهای یادگیری در آموزش مجازی صورت گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه پیام نور استان فارس در سال تحصیلی 1403-1402 بود که 338 نفر با استفاده از روش نمونهگیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای استفاده شده شامل پرسشنامه های رویکردهای یادگیری بیگز (2001)، امید به آینده شغلی جانتون و ترستون (2006) و هیجانات تحصیلی پکران (2005) بود. دادههای جمعآوریشده به روش معادلات ساختاری به کمک نرم افزار SPSS 26 ,AMOS تجزیهوتحلیل شد. یافته های پژوهش حاکی از آن بود که هیجان آموزشی مثبت در آموزش مجازی بهطور مستقیم توسط رویکرد عمیق و سطحی و امید به آینده شغلی پیش بینی شد. هیجان آموزشی منفی در آموزش مجازی بهطور مستقیم توسط امید به آینده شغلی و رویکرد عمقی و سطحی پیش بینی شد، امید به آینده شغلی در آموزش مجازی به صورت مستقیم توسط سبک فراگیری سطحی پیش بینی شد و امید به آینده شغلی در آموزش مجازی بهطور مستقیم توسط سبک فراگیری عمقی پیش بینی شد. با توجه به نتایج یافتههای پژوهش، رویکرد یادگیری و امید به آینده شغلی می توانند هیجانات تحصیلی را پیش بینی کنند؛ لذا، متخصصان لازم است برای ارتقای آموزش مجازی و افزایش مشارکت یادگیرندگان به عوامل مؤثر بر هیجانات مثبت توجه کنند. زمانی متخصصان می توانند به این مهم دست یابند که یادگیرنده از رویکرد یادگیری عمیق استفاده کند و امید به آینده شغلی داشته باشد.