نقش میانجی امید به آینده شغلی در ارتباط بین هیجانات تحصیلی و رویکردهای یادگیری در آموزش مجازی

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ،تهران، ایران

2 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور ، تهران، ایران

doi
10.61838/KMAN.IRPHE.32.1.3
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی امید به آینده شغلی در ارتباط بین هیجانات تحصیلی و رویکردهای‌ یادگیری در آموزش مجازی صورت گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه پیام نور استان فارس در سال تحصیلی 1403-1402 بود که 338 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه­ ای چند مرحله ­ای انتخاب شدند. ابزارهای استفاده شده شامل پرسشنامه­ های رویکردهای یادگیری بیگز (2001)، امید به آینده شغلی جانتون و ترستون (2006) و هیجانات تحصیلی پکران (2005) بود. داده‌های جمع‌آوری‌شده به روش معادلات ساختاری به کمک نرم­ افزار SPSS 26 ,AMOS تجزیه‌وتحلیل شد. یافته ­های پژوهش حاکی از آن بود که هیجان آموزشی مثبت در آموزش مجازی به‌طور مستقیم توسط رویکرد عمیق و سطحی و امید به آینده شغلی پیش­ بینی شد. هیجان آموزشی منفی در آموزش مجازی به‌طور مستقیم توسط امید به آینده شغلی و رویکرد عمقی و سطحی پیش­ بینی شد، امید به آینده شغلی در آموزش مجازی به­ صورت مستقیم توسط سبک فراگیری سطحی پیش ­بینی ‌شد و امید به آینده شغلی در آموزش مجازی به‌طور مستقیم توسط سبک فراگیری عمقی پیش ­بینی ‌شد. با توجه به نتایج یافته‌های پژوهش، رویکرد یادگیری و امید به آینده شغلی می ­توانند هیجانات تحصیلی را پیش ­بینی کنند؛ لذا، متخصصان لازم است برای ارتقای آموزش مجازی و افزایش مشارکت یادگیرندگان به عوامل مؤثر بر هیجانات مثبت توجه کنند. زمانی متخصصان می­ توانند به این مهم دست یابند که یادگیرنده از رویکرد یادگیری عمیق استفاده کند و امید به آینده شغلی داشته باشد.