تبیین تجارب پرستاران از خشونت شغلی در بخش روان پزشکی: رویکرد پدیدارشناسی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روان پرستاری، مربی دانشکده ی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان
doi
10.22038/jfmh.2011.921چکیده
خشونت علیه کارکنان بخش روانپزشکی یک تنش شغلی شناخته شده است. تجارب پرستاران از خشونتهای شغلی، انعکاسی از احساسات و نگرشهای آنان نسبت به خود، بیمار و چگونگی مراقبت را پیش روی قرار میدهد. هدف از این مطالعه، تبیین تجارب پرستاران از خشونت شغلی در بخشهای مجتمع روانپزشکی شهید بهشتی شهر کرمان در سال 1389 بوده است. روشکار: این یک مطالعهی کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. شرکتکنندگان از جامعهی پرستاران بر اساس معیارهای پذیرش با نمونهگیری هدفدار انتخاب شدند و تا حد اشباع اطلاعات، نمونهگیری ادامه یافت (18نفر). جمعآوری اطلاعات از طریق مصاحبههای عمیق و نیمهساختار یافته انجام و بر روی نوار، ضبط وکلمه به کلمه بر روی کاغذ آورده شد و سپس تحلیل اطلاعات به روش کلایزی صورت گرفت. یافته ها: اعمال خشونت اغلب از طرف بیمار و به علت خواستههای نابهجا و ماهیت بیماری وی بوده است. پرستاران تجربهی خشونت کلامی را بیش از غیر کلامی و حداقل 3-2 بار خشونت فیزیکی را در طی یک سال قبل از جانب بیمار گزارش نمودند. در اکثر موارد خشونت، اولین واکنش پرستاران کوشش در آرامسازی بیمار با صحبت بوده، اغلب موثر نبوده و به فیکس نمودن بیمار منجر شده است. سایرنتایج در چهار مفهوم اصلی عدم حمایت کافی از کارکنان، ضعف مدیریت خطر، پیامدهای خشونت و گرایشهای انساندوستانه، استنتاج شد. نتیجه گیری: تقویت رویکردهای مدیریتی به صورت جلسات منظم، رسیدگی به نارساییها، تشویق کارکنان و آموزشهای ضمن خدمت با تاکید بر مدلهای نقش به صورت عملگرا (نمایشی)، گزارش و پیگیری رخدادهای خشونتبار با برنامهریزی و سازماندهی مناسبتر کاملا احساس میشود