اثربخشی استفاده از تلهمدیسین بر کنترل قند خون و عوارض مادر و پیامدهای نوزادی زنان مبتلا به دیابت بارداری در طی کووید-19: یک مطالعه نیمهتجربی
نویسندگان
1 استادیار طب نوزادی و پیرامون تولد، گروه بیماریهای کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
2 کارشناس ارشد علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
3 استادیار گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات سل و بیماریهای ریوی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2023.22958چکیده
مقدمه: زنان با بارداری های پرخطر از جمله زنان مبتلا به دیابت بارداری در ابتلاء به کووید-19 بسیار مستعدتر از سایر زنان باردار هستند، بنابراین استفاده از برنامه های پزشکی از راه دور (تلهمدیسین) برای این زنان در خودمراقبتی بیماریشان در طی پاندمی کووید-19 بسیار ضرورت دارد؛ لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی استفاده از تلهمدیسین بر کنترل قندخون و عوارض مادر و پیامدهای نوزادی زنان مبتلا به دیابت بارداری در طی کووید-19 انجام شد. روشکار: این مطالعه نیمهتجربی قبل و بعد از مداخله در طی سالهای 1400-1399 با مشارکت 88 زن مبتلا به دیابت بارداری در بیمارستان طالقانی تبریز انجام شد. شرکتکنندگان بهصورت تصادفی در دو گروه مداخله (استفاده از فناوری تلهمدیسین) و کنترل (روش معمولی) قرار گرفتند. کنترل وزن، قند خون و عوارض مادر و پیامدهای نوزادی بین دو گروه مقایسه شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 25) و آزمون های تی تست و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین قندخون ناشتا در طی مطالعه (045/0=p) و میزان HA1C قبل از زایمان (034/0=p) در گروه مداخله بهطور معناداری کمتر از گروه کنترل بود. در گروه کنترل تعداد زایمان های ابزاری (045/0=p) و سزارین (041/0=p) بهطور معناداری بیشتر از گروه مداخله بود. همچنین هیپوگلیسمی نوزاد (033/0=p) و وزن بالای نوزاد (044/0=p) در گروه کنترل بهصورت معناداری بیشتر از گروه مداخله بود. نتیجه گیری: تلهمدیسین توانست منجر به کنترل قندخون، کاهش HA1C قبل از زایمان، کاهش تعداد زایمان های غیرفیزیولوژیک، کاهش هیپوگلیسمی و کاهش وزن بالای نوزاد در زنان مبتلا به دیابت بارداری در طی پاندمی کووید-19 شود.