ارزیابی امکان قرارگیری شاخص دسترسی در میان شاخص های اصلی شکوفایی شهری (مطالعۀ موردی: شهر شیراز)
نویسندگان
1 دکترای شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکدة هنر و معماری، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار، گروه شهرسازی، دانشکدة معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
3 استادیار، گروه شهرسازی، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
10.22059/jhgr.2018.253614.1007659چکیده
ابتکار عمل شکوفایی شهری در سال 2012 توسط سازمان ملل با شش متغیرـ بهرهوری، پایداری زیستمحیطی، عدالت و مشارکت اجتماعی، کیفیت زندگی، توسعة زیرساخت، و حکمرانی و قانونگذاری شهریـ معرفی شد. از طرف دیگر، مفهوم دسترسی از سوی بیشتر نظریهپردازان برنامهریزی شهری بهصورت یک معیار مهم در ارتقای کیفیت زندگی شهری مطرح شده است. این پژوهش از نوع کاربردی و هدف اصلی آن ارزیابی تأثیرات شاخص دسترسی در بهبود شاخص شکوفایی شهری بهمنظور بهبود و کاراترکردن این شاخص جهانی است. جامعة آماری این پژوهش شامل کلیة شهروندان مناطق یازدهگانة شهر شیراز است که با استفاده از فرمول کوکران (2007) حجم نمونة موردنیاز 384 نفر تعیین شد. برای اطمینان بیشتر، 10درصد به حجم نمونة مورد نیاز اضافه شد و نهایتاً 421 نفر از شهروندان پرسشنامه را تکمیل کردند. برای تحلیل دادهها و سنجش شاخصهای شکوفایی شهری و دسترسی در محدودة مورد مطالعه، از روش تحلیل عاملی تأییدی با استفاده از نرمافزارهای مدلیابی معادلات ساختاری، نظیر AMOS و LISREL، استفاده شده است. بررسی ارتباط بین شاخصهای دسترسی با شکوفایی شهری حاکی از آن بود که اغلب شاخصهای دسترسی رابطهای قوی با شکوفایی شهری دارند و میتوان شاخص دسترسی را بخشی از سازة شکوفایی مد نظر قرار داد. به عبارت دیگر، شاخص دسترسی بار عاملی قابل قبولی بر روی سازة شکوفایی شهری دارد و موجب بهبود شاخصهای برازش مدل شکوفایی شهری و درنتیجة آن اثربخشی بیشتر تحلیلها و ارزیابیهای شکوفایی شهری میشود.
