فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: یکی از مشکلات عمده جنین، دفع محتویات روده جنین در کیسه مایع آمنیون یا مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم می‌باشد. اگر مدت زمان آغشته شدن مایع به مکونیوم طولانی باشد و یا اگر مکونیوم غلیظ باشد، خطرات جدی را برای مادر و جنین به‌دنبال دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی شیوع نوزادان متولد شده با مایع آمنیوتیک مکونیال و عوارض مادری و جنینی همراه آن انجام شد. روش‌کار: این مطالعه مقطعی در یک دوره 6 ماهه (آذر 1393 تا خرداد 1394) بر روی 1383 نفر از زنان با بارداری تک‌قلو و سن حاملگی بیشتر از 28 هفته که به‌علت شروع دردهای زایمان به بیمارستان ام‌البنین (س) مشهد مراجعه کرده بودند، انجام شد. اطلاعات مورد بررسی شامل: سن مادر، سن حاملگی، تعداد بارداری، روش زایمان، شرایط مایع آمنیوتیک، جنسیت نوزاد، آپگار نوزاد، ABG (گازومتری خون شریانی)، وزن هنگام تولد و نیاز به احیای نوزاد بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون‌های آماری تی تست و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: در مطالعه حاضر از 1383 مورد زایمان طبیعی، 114 مورد مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم داشتند (شیوع 2/8%). تعداد سزارین در گروه مکونیال غلیظ (26 مورد (3/43%)) نسبت به مکونیال رقیق (9 مورد (7/16%)) بیشتر بود (002/0=p). میزان ABG غیرنرمال در گروه مکونیال 10 مورد (7/8%) بود که 6 مورد (2/5%) در گروه دیسترس جنینی بود. میزان ABG غیرنرمال 8% بود که به‌طور معناداری در گروه مکونیال غلیظ بیشتر بود (002/0=p). آپگار کمتر از 7 در دقیقه اول در گروه مکونیال غلیظ بیشتر بود (01/0=p) و آپگار دقیقه 5 تفاوتی بین دو گروه نداشت. هیچ مورد از تشنج و مرگ نوزاد در دو گروه مشاهده نشد. نتیجه­ گیری: در این مطالعه شیوع مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم 2/8% بود. اگرچه میزان سزارین در گروه مکونیال غلیظ بیشتر بود، ولی میزان دیسترس جنینی در دو گروه مکونیال غلیظ و رقیق اختلاف معناداری نداشت. با توجه به عوارض سزارین در مادر، زایمان طبیعی می­تواند یک روش انتخابی در این مادران باشد و سزارین محدود به موارد دیسترس جنینی و یا مکونیال غلیظ دور از زایمان باشد.