فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: در حال حاضر در ارتباط مدت درمان با استرادیول در سیکل انتقال جنین فریز شده و تأثیر آن بر پیامد بارداری اختلاف‌نظر وجود دارد. مطالعه­ حاضر با هدف مقایسه اثر طول مدت درمان با استرادیول در آماده‌سازی آندومتر در سیکل انتقال جنین فریز بر پیامد بارداری زنان نابارور انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده در سال 1400 بر روی 140 زن نابارور کاندید درمان کمک باروری IVF به روش انتقال جنین فریز شده انجام شد. افراد به‌طور تصادفی به دو گروه مداخله (دریافت کننده استرادیول، به‌مدت 8 روز) و کنترل (دریافت کننده استرادیول به روش معمول، 13 روز) تخصیص یافتند. در گروه مداخله از روز هشتم دریافت استرادیول و در گروه کنترل از روز سیزدهم دریافت استرادیول، پروژسترون شروع می­شد. در هر دو گروه سطح استرادیول و پروژسترون در روز قبل از شروع پروژسترون اندازه‌گیری و سپس جنین­ ها در مرحله مورولا یا بلاستوسیست منتقل می ­شدند. تجزیه و تحلیل داده ­ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 26) و آزمون‌های کای دو و تی دانشجویی انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی ­دار در نظر گرفته شد. یافته­ ها: در گروه مداخله و کنترل میانگین سطح سرمی استرادیول هنگام انتقال جنین به‌ترتیب 1/287±7/285 و 3/354±5/443 (028/0=p)، میانگین ضخامت آندومتر در زمان شروع پروژسترون 4/1±3/9 و 9/0±8/8 میلی‌متر (008/0=p)، فراوانی رخداد حاملگی شیمیایی 4/31% و 1/17% (049/0=p، 1/1=OR) و فراوانی حاملگی بالینی 1/27% و 1/17% (154/0=p، 4/1=OR) بود. نتیجه ­گیری: در زنان نابارور تحت درمان با روش کمک باروری IVF، طول مدت درمان کمتر با استرادیول در آماده‌سازی آندومتر و سیکل انتقال جنین فریز با پیامدهای بهتر حاملگی همراه است.