فراوانی فاکتورهای مختلف مؤثر بر سقط در بیماران با سابقه سقط مکرر در استان سیستان و بلوچستان در سال 97-1396
نویسندگان
1 دانشیار گروه زنان و مامایی، مرکز تحقیقات سلامت بارداری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
2 دانشیار گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
3 پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
4 دانشیار گروه زنان و مامایی، مرکز تحقیقات سلامت بارداری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2023.22596چکیده
مقدمه: سقط مکرر به وقوع 2 یا تعداد بیشتر سقط پشت سر هم قبل از هفته 20 بارداری اطلاق می شود که دارای شیوع بالایی میباشد و شناسایی علل و فاکتورهای مؤثر بر آن امری ضروری است، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی فراوانی فاکتورهای مختلف مؤثر بر سقط در بیماران با سابقه سقط مکرر انجام شد. روشکار: این مطالعه مقطعی بر روی 280 نفر از زنانی که دارای حداقل 2 مورد سقط جنین زیر 20 هفته بودند و در سال 97-1396 به تنها مرکز درمان ناباروری در استان سیستان و بلوچستان مراجعه کرده بودند، انجام شد. جمعآوری داده های مربوط به سقط بر اساس پرونده بیماران بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 20) و آزمونهای کلوموگروف - اسمیرنوف با اصلاح لی لی فرس، تی دانشجویی، من ویتنی و دقیق فیشر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد. یافته ها: بیشترین فاکتورهای مشاهده شده مربوط به اختلالات آناتومیکی رحم (64/44%) و سپس سقط خودبهخودی با علل ناشناخته (93/38%) بود. اختلالات آندوکرین (35%)، علل مردانه (43/6%)، آندومتریت مزمن (21/8%)، اختلالات ژنتیکی (57/3%)، ترومبوفیلی ارثی (86/2%) و عوامل ایمونولوژیکی (43/1%) در رتبه بعدی بودند. نتیجه گیری: شایعترین اختلالات منجر به سقط مکرر در مرکز ناباروری مولود زاهدان، اختلالات آناتومیکی رحم (46/44%) و سپس سقط خودبهخود با علل ناشناخته (93/38%) بود، اما اختلالات اندوکرینی (35%) پس از آن شایعترین علل بود. در صورت تشخیص و درمان بهموقع ممکن است بتوان میزان سقط مکرر را کاهش داد.