ارتباط سطح سرمی ویتامین D با میزان موفقیت حاملگی در یک سیکل بارورسازی تخمک در آزمایشگاه (IVF): یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر

نویسندگان

1 کارشناس ارشد مامایی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.

2 کارشناس مامایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، تبریز، ایران.

3 دانشجوی دکتری تخصصی مامایی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.

4 کارشناس ارشد مامایی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.

5 استاد گروه زنان و مامایی، مرکز تحقیقات سلامت باروری زنان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.

6 کارشناس ارشد مامایی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.

7 استاد گروه مامایی، مرکز تحقیقات تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران.

doi
10.22038/ijogi.2023.22597
چکیده

مقدمه: کمبود ویتامین D در زنان ممکن است در پاتوژنز ناباروری و اختلال عملکرد قاعدگی نقش داشته باشد. با توجه به درصد بالای سطح سرمی ویتامین D ناکافی در زنان سنین تولید مثل، اخیراً نقش این ویتامین در فیزیولوژی تولیدمثل نیز مورد توجه قرار گرفته است. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط سطح سرمی ویتامین D با میزان موفقیت حاملگی در یک سیکل بارورسازی تخمک در آزمایشگاه (IVF) انجام گرفت. روش‌کار: در این مطالعه کوهورت آینده­نگر که در سال 1401 انجام شد، 116 زن در سنین باروری و با تشخیص ناباروری اولیه یا ثانویه در اولین سیکل IVF خود تحت مطالعه قرار گرفتند. بر اساس میزان سرمی ویتامین D در نمونه خون سنجش ­شده به روش الایزا، 7 روز قبل از انتقال جنین، مشارکت­کنندگان در دو گروه کمبود یا ناکافی و کافی قرار گرفتند و از نظر وجود ساک حاملگی داخل رحمی و وجود ضربان قلب در سن حاملگی 7 هفته ارزیابی شدند. ابزار جمع­ آوری داده­ ها پرسشنامه ­­های مشخصات فردی- اجتماعی، تغذیه­ ای، ناباروری، چک­ لیست­ های ثبت نتایج آزمایش و پیامدهای بارداری بودند. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم­ افزار آماری SPSS (نسخه 24) و آزمون­ های کای دو، تی­ مستقل و رگرسیون لجستیک چندمتغیره انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته ­شد. یافته­ ها: میانگین سطح سرمی ویتامین D در افراد با بارداری موفق و بارداری ناموفق به‌ترتیب 8/26±3/60 و 4/37±5/66 (361/0=p) و فراوانی موفقیت بارداری در گروه ویتامین D کافی 3/23% و در گروه ناکافی 6/13% بود (247/0=p). بر اساس رگرسیون لجستیک چندگانه و با تعدیل متغیرهای مخدوشگر، تفاوت معنی ­داری بین گروه‌ها از نظر میزان موفقیت بارداری وجود نداشت (نسبت شانس: 08/2؛ بازه اطمینان 95%: (45/0 تا 5/9))؛ (346/0=p). نتیجه ­گیری: هرچند میزان سطح سرمی ویتامین D زنان نابارور با بارداری موفق بالاتر از سطح سرمی زنان با بارداری ناموفق بود، ولی این تفاوت معنی‌دار نبود.