تبیین کارکرد دفاعی سکونتگاه های زیرزمینی ایران (مطالعۀ موردی: شهر زیرزمینی گلستان نیر)
نویسندگان
1 استادیار گروه مرمت و احیای بناهای تاریخی دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
2 دانشیار گروه معماری دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2018.253699.1007660چکیده
ایران، بهلحاظ جغرافیایی، دریکی از نقاط مهم ارتباطی بین شرق و غرب قرار دارد. سکونت و استقرار در چنین موقعیتی، همواره، حملات پیدرپی اقوام مختلف را همراه داشته است. ساکنان این سرزمین همیشه به اتخاذ تدابیری لازم برای تابآوری در برابر امواج تهدیدات مختلف اقدام کردهاند. مردم ایرانزمین سکونتگاهها و شهرهای زیرزمینی را، که معمولاً ماهیت مخفی دارند، بیشتر مواقع، زیر یا کنار شهرها یا سکونتگاههای متعارف ایجاد میکردند تا در مواقع خطر به داخل آنها پناه ببرند. هدف از اجرای این پژوهش بررسی نقش تهدیدات و موقعیت جغرافیایی در چگونگی شکلگیری شهرهای زیرزمینی در ایران است. پرسش تحقیق این است که نقش جغرافیا و اقدامات دفاعی در چگونگی شکلگیری سکونتگاههای زیرزمینی در ایران چه بوده است؟ از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی، پیمایشی، و روش تجزیه و تحلیل مقایسهای و تطبیقی برای دستهبندی و تحلیل دادهها استفاده شده است. نتایج تحقیقات میدانی و بررسیهای اسنادی نشان میدهد موقعیت جغرافیایی و الزامهای دفاعی از مهمترین عوامل شکلگیری بسیاری از این سکونتگاههاست.یکی از نمونههای بارز در این مورد شهر زیرزمینی گلستان در اطراف نیر اردبیل است. این شهر زیرزمینی همانند«درینکویو»در محیطی واقع است که چندین سکونتگاه یا روستای زیرزمینی صخرهای پیرامون آن قرار دارد و ماهیت متفاوتی با روستاهایی مثل میمند و کندوان دارند و فقط از فاصلة بسیار نزدیک قابل تشخیصاند.