بررسی مقایسهای میزان تغییرات همودینامیک و سطح بیحسی نخاعی در بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید و گروه کنترل تحت عمل جراحی سزارین با بیحسی نخاعی: مطالعه موردی- شاهدی
نویسندگان
1 استادیار گروه داخلی، مرکز تحقیقات بیماریهای غیرواگیر، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
2 استادیار گروه بیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
3 رزیدنت بیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
4 مربی بیهوشی، مرکز تحقیقات مؤلفههای اجتماعی نظام سلامت، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
5 استادیار گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
6 کارشناس ارشد مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
7 استادیار گروه بیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
8 دانشجوی پزشکی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
9 دانشیار گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیهوشی و کنترل درد، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جهرم، جهرم، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2023.22355چکیده
مقدمه: بارداری تأثیر قابل توجهی بر غده تیروئید و عملکرد آن دارد. کم کاری تیروئید در بارداری بهعنوان افزایش سطح TSH در سرم تعریف می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان تغییرات همودینامیک و سطح بی حسی نخاعی در بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید تحت عمل جراحی سزارین با بیحسی نخاعی و مقایسه آن با گروه کنترل انجام شد.روشکار: در این مطالعه موردی- شاهدی، 83 نفر از بیماران 42-18 ساله که جهت سزارین به بیمارستان مطهری شهرستان جهرم مراجعه نمودند، در دو گروه کمکاری تیروئید (42 نفر) و کنترل (41 نفر) مورد مطالعه قرار گرفتند. سطح بیحسی نخاعی، فشارخون سیستولیک، دیاستولیک و متوسط شریانی و ضربان قلب در زمانهای قبل از تجویز داروی بیحسی، 1، 15، 30، 45 و 60 دقیقه بعد از انجام بیحسی و در زمان ورود و خروج از ریکاوری اندازهگیری و ثبت شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمونهای اندازهگیری مکرر، کوکران، آزمون آنالیز واریانس و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنیدار در نظر گرفته شد.یافته ها: فراوانی سطح بیحسی نخاعی بین بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید تحت عمل جراحی سزارین با بیحسی نخاعی و گروه کنترل تفاوت معنیداری داشت (001/0>p). بین گروههای بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید و گروه کنترل، از نظر میانگین فشارخون سیستولیک و دیاستولیک بیماران در زمانهای قبل و 1 دقیقه بعد از بیحسی، 15، 30، 45 و 60 دقیقه بعد از بیحسی و در ورود به ریکاوری و خارج از ریکاوری، تفاوت معنیداری وجود نداشت (05/0>p).نتیجه گیری: استفاده از بی حسی نخاعی در مادران باردار با کمکاری تیروئید اگرچه سطح بالاتری از بیحسی را در طول عمل نسبت به گروه کنترل گزارش کرده بود، اما تفاوت فشار متوسط شریانی و ضربان قلب بین گروه ها از نظر بالینی اهمیت نداشت. بر اساس مطالعه حاضر، بهنظر نمیرسد نیاز به تغییر پروتکل بی حسی نخاعی مخصوص بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید وجود داشته باشد.
