تاب آوری زیرساخت آب رسانی شهری: با رویکرد تحلیل زمانی در راستای بازیابی عملکرد خطوط آب رسانی به شهروندان (مطالعۀ موردی: منطقۀ 2 تهران)
نویسندگان
1 دانشیار گروه شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
2 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
3 استادیار گروه مهندسی نقشه برداری و جی آی اس، دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jhgr.2018.233691.1007468چکیده
افزایش روزافزون وابستگی جوامع شهری به زیرساختها، بهویژه سیستم آبرسانی، اهمیت تابآوری این زیرساخت را در هنگام بروز سوانح طبیعی، از جمله زلزله، بیش از پیش نمایان میکند. تابآوری سیستم آبرسانی با شاخصهای بازیابی عملکرد، افزایش روند خدماترسانی به جمعیت هدف، و افزایش ایستایی تحلیل میشود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی استکه با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی، با هدف ارزیابی زمان بازیابی عملکرد زیرساختهای خطوط آبرسانی در برابر زلزله در راستای افزایش تابآوری آن در منطقة ۲ شهر تهران و ارائة راهکارهای کاهش زمان بازیابی و افزایش نرخ خدماترسانی انجام شده است. در این پژوهش، نخست با استفاده از روش تحلیل خطر احتمالاتی، شاخصهای لرزهای همانند بیشینة شتاب زمین محاسبه شد. پس از تعیین میزان خسارات در خطوط سیستم به تحلیل زمان بازیابی عملکرد براساس سه سناریو مطابق با شاخصهای مطالعاتی اقدام شد. نتایج نشان میدهد که زمان تعمیر و بازیابی خسارات ناشی از زلزلة محتمل 56/267روز تیم طول خواهد کشید که زمان تعمیر شکستها 198/89 روز و زمان موردنیاز برای تعمیر نشتهای خطوط 397/178 روز تیم است. نتایج حاکی از آن است که نرخ خدماترسانی بلافاصله پس از وقوع زلزله 72درصد خواهد بود. براساس نرخ خدماترسانی و میزان آسیب وارده به سیستم، سه سناریو بررسی شد که با تعیین متغیر منابع عملیاتی، زمان بازیابی بهعنوان شاخص تابآوری تحلیل شد.