تبیین معیارهای حیات مبتنی بر علم بیونیک در برنامه ریزی و طراحی سکونتگاه های انسانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای معماری، گروه معماری، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشیار گروه معماری، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استاد گروه معماری، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2018.265945.1007775چکیده
طبیعت طی میلیاردها سال به سعی و خطا پرداخته و در این مدت فقط کارآمدترین ساختارهای طبیعی باقی ماندهاند که میتوانند با واسطة علم بیونیک منبع الهام انسان و راهگشای چالشهای انسانی باشند. از طرفی، سکونتگاههای انسانی، بهعنوان مهمترین و عمدهترین بخش از زیستگاههای انسانی، با وجود فناوریهای پیشرفته، در مقایسه با گذشته کیفیت مطلوبی ندارند. از این رو، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که معیارهای حیات بر مبنای اصول علم بیونیک بهمنظور استفاده در برنامهریزی و طراحی سکونتگاههای انسانی چیست؟ برای پاسخ به این پرسش ضروری است اصول علم بیونیک شناخته شود تا بتوان با نگاه عمیقتر در سیستمهای زنده کیفیات ویژه و حیات را به سکونتگاههای انسانی بازگرداند. پژوهش حاضر براساس هدف بنیادی است که به روش توصیفی- تحلیلی به انجام رسیده است. در بخش اول نظریههای پایه به روش کتابخانهای جمعآوری و متناسب با هدف و در جهت شکلگیری چارچوب نظری پژوهش به روش استدلال منطقی تجزیه و تحلیل شده است. در ادامه، با استفاده از روش دلفی و طی سه راند پیمایشی متوالی معیارهای حیات جمعآوری، دستهبندی، تعدیل، تلخیص، رتبهبندی، و عرضه شدهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد حیات کیفیت ویژهای از طبیعت است که هم به جاندار هم بیجان اطلاق میشود و دارای مراتب و ترازهای مختلف و قابل اندازهگیری است. معیارهای حیات در قالب چهار معیار اصلی (مجموعیت، تکامل، سازگاری، بهینهسازی)، یک معیار بنیادی (نظم)، و دو معیار مکمل (نفوذپذیری و مرکز نیرومند) عرضه شدهاند که حیاتبخشی به سکونتگاههای انسانی فقط در پرتو توجه به همة معیارها محقق میشود.