سنجش و ارزیابی شاخص های شهر هوشمند در کلانشهر اهواز
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه فردوسی مشهد
2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی
doi
10.22059/jhgr.2018.201090.1007182چکیده
امروزه، گسترش و توسعة سریع شهرنشینی همراه افزایش انواع آلودگیهای محیطی، تخریب چرخههای زیستی، استفادة نادرست از زمین و ایجاد ساختارهای نامناسب در عرصههای مختلف زندگی موجب شده است تا توجه به شهر هوشمند بهعنوان راهکاری بیبدیل در جهت حل معضلات شهری مورد توجه ویژة مدیران و برنامهریزان قرار گیرد. لذا، در این پژوهش به سنجش و ارزیابی وضعیت شاخصهای شهر هوشمند در شهر اهواز، که یکی از کلانشهرهای ایران است، پرداخته شده است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن نیز توصیفیـ تحلیلی است و جامعة آماری آن 1095389 نفر ساکن در شهر اهواز و تعداد 384 نمونه است که با استفاده از فرمول کوکران برآورد شده است. شاخصهای مورد مطالعه ابتدا با استفاده از مطالعات کتابخانهای شناسایی و تعریف عملیاتی شد. سپس، از طریق روش میدانی و ابزار پرسشنامه اطلاعات مورد نیاز از محدودةمورد مطالعه به روش نمونهگیری تصادفی ساده جمعآوری شد. در مرحلة بعد، با استفاده از مدل تصمیمگیری چندمعیاره(PROMETHEE-GIGA) و نرمافزار PROMETHEE مناطق هفتگانة کلانشهر اهواز از نظر شاخصهای شهر هوشمند اولویتبندی شد. سپس، با استفاده از روش تحلیل خوشهای در نرمافزار SPSS مناطق مورد مطالعه از نظر برخورداری از شاخصهای شهر هوشمند در سه سطح سطحبندی شد. یافتهها نشان میدهد شاخص تحرک و پویایی هوشمند با وزن 346/0 بیشترین اهمیت و شاخص شهروند هوشمند با وزن 0108/0کمترین اهمیت را در بین شاخصهای شهر هوشمند دارد. همچنین، نتایج نشان داد مناطق سه و دو مطلوبترین شرایط و منطقة یک و پنج نامطلوبترین شرایط را از نظر شاخصهای شهر هوشمند دارا هستند.