بررسی شخصیتهای داستان سووشون براساس نظریه سبکشناسی روایت سیمپسون و دستور نقشگرای هلیدی
نویسندگان
1 دانشیار زبانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد زبانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22067/jlkd.2023.84020.1190چکیده
یکی از روشهای بررسی تحول گفتمان در آثار ادبیات داستانی، تحلیل کاربرد زبان بر پایه نظریه دستور نقشگرای هلیدی در چارچوب انتخابگری در زبان و همچنین مؤلفههای سبکشناسی روایت بر اساس نظریه سیمپسون است. این تحقیق بر روی داستان سووشون اثر سیمین دانشور انجامشده و این دیدگاهها در داستان مورد بررسی قرارگرفتهاند. روش تحلیل بر اساس دستور نقشگرای هلیدی بر مبنای فرانقش اندیشگانی و تجربی، فرایند افعال و وجه، و نظریه سبکشناسی روایت سیمپسون، بر مبنای شخصیتپردازی، الگوهای جامعهشناختی زبان، ساختار متنی و بینامتنیت، انجام گرفته است. این تحقیق به روش گردآوری اطلاعات کتابخانهای و به شیوه تحلیلی انجام شده است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که انتخاب نوع واژگان، فرایند افعال و همچنین کاربرد وجه در داستان سووشون و نحوه معرفی ویژگی شخصیتهای داستان ارتباط معناداری وجود دارد که با تحلیل فرایندها و نحوه بازنمایی شخصیتهای داستان مشخص شده است که سبک و انتخابهای نویسنده در زمینه مؤلفههای شخصیتپردازی، الگوهای جامعهشناختی زبان، ساختار متنی و بینامتنیت، بهصورت دقیق و جزئیتر ویژگی شخصیتهای داستان را معرفی و متمایز میکند.