فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 مقدمه: رویکرد دارویی سقط جنین، یک جایگزین امن و مؤثر برای روش ­های جراحی است که با سطح بالایی از رضایت بیمار همراه است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر میزوپروستول با و بدون لتروزول در درمان سقط طبی موفق و ارتباط آن با سطح تیتراژ BHCG و طول سرویکس انجام شد. روش‌کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی دوگروهه تصادفی شده در سال 1400 بر روی 168 نفر از زنان باردار با سن حاملگی زیر 18 هفته کاندیدای ختم حاملگی انجام شد. افراد به‌طور تصادفی‌سازی به دو گروه A (دریافت‌کنندگان میزوپروستول و لتروزول) و B (دریافت کنندگان میزوپروستول و پلاسبو) تقسیم شدند. برای تمام بیماران در روز اول بستری، آزمایشات اولیه، تیتراژ BHCG، سونوگرافی حاملگی و بررسی طول سرویکس انجام شد. پس از دریافت دارو، تمام بیماران در روز پنجم تحت سونوگرافی بررسی بقایای حاملگی قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون های کای اسکوئر، تی مستقل و رگرسیون لجستیک انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: بر اساس نتایج، گروه میزوپروستول + لتروزول نسبت به میزوپروستول + دارونما (1/88% در مقابل 5/59%) میزان سقط موفقیت‌آمیز بیشتری داشتند. افزایش طول دهانه رحم با احتمال بالاتر سقط جنین همراه بود (001/0>p)، در حالی‌که تیتراسیون BHCG  نقش پیش‌بینی کننده‌ای در القای سقط جنین را نشان نداد (05/0<p). نتیجه­ گیری: اضافه کردن لتروزول به رژیم دارویی میزوپروستول جهت القای سقط، منجر به افزایش درصد سقط موفقیت‌آمیز و کاهش استفاده از کورتاژ می ­شود.