فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بدخیمی دهانه رحم، جزء مهم‌ترین سرطان‌های زنان می‌باشد که سیر ابتلاء به آن با توجه به وجود ضایعات پیش بدخیم، منحصر به‌فرد می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان بیان پروتئین NQO1 در بیماران مبتلا به ضایعات پیش بدخیم و کارسینوم سلول اسکوآموس دهانه رحم و مقایسه آن با ضایعات بدون دیسپلازی انجام شد. روش‌کار: در این مطالعه مقطعی، بلوک‌های پارافینی بیماران مبتلا به SCC دهانه رحم و درجات مختلف دیسپلازی و افراد با لایه پوششی فاقد ضایعه دیسپلاستیک در دوره زمانی سال 99-1397 به‌عنوان گروه کنترل از آرشیو بخش پاتولوژی بیمارستان قائم مشهد از نظر میزان بیان پروتئین NQO1 به‌روش ایمونوهیستوشیمی توسط آنتی‌بادی مونوکلونال موشی علیه NQO1 انسانی بررسی و ارتباط آن­ها با اطلاعات دموگرافیک بیماران، ویژگی‌های کلینیکوپاتولوژیک بیماری و داده‌های بقاء بیماران بررسی شدند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون‌های کای دو، دقیق فیشر، آنالیز واریانس، آزمون­ های تعقیبی توکی و آزمون لاگ رنک انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: در این مطالعه 152 فرد شامل 31 بیمار مبتلا به SCC دهانه رحم، 91 بیمار با درجات مختلف دیسپلازی و نیز 30 فرد با لایه پوششی فاقد ضایعه دیسپلاستیک بررسی شدند. فراوانی بیان افزایش یافته پروتئین NQO1 در بیماران SCC، CIN3، CIN2 و CIN1 و افراد با لایه پوششی فاقد ضایعه دیسپلاستیک به‌ترتیب 8/96%، 7/96%، 3/73%، 5/6% و 3/3% بود (0001/0>p). بین میزان بیان پروتئین NQO1 با نوع تومور (99/0=p)، درگیری گره لنفاوی (33/0=p) و میزان تمایز (40/0=p) ارتباط معناداری مشاهده نشد. نتیجه ­گیری: بیان پروتئین NQO1 در ضایعات با دیسپلازی شدید بیشتر از دیسپلازی متوسط و در ضایعات با دیسپلازی متوسط بیشتر از ضایعات دیسپلاستیک خفیف می­ باشد که این موضوع نشان‌دهنده نقش احتمالی تغییرات بیان پروتئین NQO1 در پیشرفت و افزایش شدت دیسپلازی این ضایعات می ­باشد.