بررسی شیوع خوددرمانی و عوامل مرتبط با آن در زنان ایرانی: یک مطالعه مرور سیستماتیک
نویسندگان
1 کارشناس ارشد بهداشت باروری، مرکز تحقیقات مامایی و بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه بهداشت باروری، مرکز تحقیقات مامایی و بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه بهداشت باروری، مرکز تحقیقات مامایی و بهداشت باروری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22038/ijogi.2022.21196چکیده
مقدمه: خوددرمانی، یک نگرانی قابل توجه در سطح جهانی است. بررسی مصرف خودسرانه دارو در جمعیت زنان بهدلیل واقع شدن در دورانهای حساسی همچون بارداری و شیردهی بیش از پیش ضروری بهنظر میرسد. مطالعه سیستماتیک حاضر با هدف بررسی شیوع خوددرمانی و عوامل مرتبط با آن در زنان ایرانی صورت گرفت. روشکار: در این مطالعه جهت یافتن مقالات مرتبط، پایگاههای اطلاعاتی بینالمللی pubmed، web of science، Scopus، science direct، google scholar، Cochran libraryو پایگاههای اطلاعاتی ملی همچون SID و magiran با استفاده از کلمات کلیدی شامل self-medication، epidemiology، Drug women، prevalence با عملگرهای بولین AND و OR بدون محدودیت زمانی و به زبان انگلیسی و فارسی مورد بررسی قرار گرفتند. در نهایت دو پژوهشگر بهطور مستقل مقالات را جهت ارزیابی کیفیت (با استفاده از چکلیست NOS ) و استخراج داده های اصلی آنها مورد بررسی قرار دادند. یافته ها: 13 مقاله با حجم نمونه کلی 5802 نفر مورد ارزیابی قرار گرفت. سال انتشار مقالات از 2008 تا 2020 بود و تمامی از نوع مطالعات مقطعی بودند. نتایج نشان داد که شیوع خوددرمانی در زنان ایرانی نسبتاً بالا و حدود 15/49% می باشد و جزئی بودن مشکل و بیماری، اعتقاد به بی ضرر بودن خوددرمانی، مهم تلقی نکردن بیماری، تجربه قبلی بیماری و بالا بودن هزینه ویزیت پزشک، از مهمترین دلایل خوددرمانی در زنان ایرانی هستند. نتیجه گیری: خوددرمانی در بین زنان از شیوع نسبتاً بالایی برخوردار بوده و نیاز به مداخلات مؤثری برای کاهش و پیشگیری از خوددرمانی می باشد. ارائه اطلاعات مورد نیاز و افزایش آگاهی زنان در مورد عوارض ناشی از خوددرمانی نیز باید مورد توجه قرار گیرد.