مدیریت خطرپذیری آبگرفتگی و آلودگی ناشی از سیلاب شهری با استفاده از راهکارهای بهینه متداول و نوین
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد مهندسی عمران/ دانشکده عمران و محیطزیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
2 دانشیار /دانشکده عمران و محیطزیست دانشگاه صنعتی امیرکبیر، خیابان حافظ، تهران
3 دانشیار /دانشگاه لندن غرب، خیابان سنت مری، لندن، انگلستان
doi
چکیده
توسعه شهرنشینی و درنتیجه کاهش سطوح نفوذناپذیری سبب افزایش خطرپذیری سیلاب و آلودگی بیشتر آبهای پذیرنده میشود. این مقاله مدیریت خطرپذیری سیلاب شهری را با هدف کاهش آبگرفتگی و تخلیه آلایندهها در آبهای پذیرنده با بهکارگیری دو روشهای متداول و نوین ارائه مینماید. روشهای متداول شامل افزایش ابعاد کانالهای شبکه، کاهش ضریب زبری آنها و روشهای نوین شامل اجرای سیستم ماند بیولوژیکی، روسازی نفوذپذیر، ترانشههای نفوذ و حوضچههای نگهداشت در شبکه جمعآوری آبهای سطحی میباشد. مدل بهینهسازی چندهدفه با استفاده از الگوریتم ژنتیک چندهدفه توسعهیافته که با مدل شبیهسازی شبکه جمعآوری آبهای سطحی توسط نرمافزار SWMM ترکیب میشود. اهداف مدل بهینهسازی حداقل نمودن سه معیار هزینه اقتصادی، خطرپذیری آبگرفتگی سیلاب و آلودگی محتمل آبهای پذیرنده است. در کنترل بار آلودگی، آلایندههای TSS، TN و TP مدنظر قرار گرفت. کاربرد روش پیشنهادی بر روی مطالعه موردی شبکه جمعآوری آبهای سطحی شهر گلستان تشریح شد. نتایج نشان میدهد بکاری گیری ترکیب بهینه هر دو رویکرد متداول و نوین، منجر به کاهش قابلملاحظه و مؤثر خطرپذیری آبگرفتگی و تخلیه آلایندهها در آبهای پذیرنده میشود. نتایج رویه بهینه نشان میدهد کنترل بهینه خطرپذیری آبگرفتگی رابطه معکوس با میزان کنترل بهینه تخلیه آلایندهها در آبهای پذیرنده دارد.
