گسترشپذیری واژهبستهای مطابقه در گزارههای تکمفعولی کُردی اردلانی (نظریّۀ فاز)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری زبانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران
2 استادیار زبانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران
doi
10.22067/jlkd.2019.39333چکیده
نظریۀ فاز بهعنوان آخرین دستاورد برنامۀ کمینهگرا در جهت بهینه ساختن محاسبات و اقتصاد اشتقاق زبانی مطرح شده است. چامسکی برای اطمینان از کاهش بار محاسباتی حافظه معتقد است که اشتقاق ساختهای زبانی برمبنای عملکرد فازهای مختلف انجام میشود و هرساخت نحوی در یک فازمشخص شکل میگیرد. به اعتقاد وی فازها باید تا حد امکان کوچک باشند تا بارحافظه کاهش یابد. در این نظریه، اشتقاق نحوی ساختهای زبانی بهصورت مرحله به مرحله انجام میشود و پس از کامل شدن هر فاز، اشتقاق حاصل به دو سطح صورت آوایی و صورت منطقی جهت خوانش آوایی و معنایی منتقل میشود و در نهایت براساس شرط نفوذناپذیری چامسکی(2000)، تنها هسته فاز و مشخصگرهای آن برای ادامه محاسبات قابل دسترسی خواهند بود. بسیاری از زبانشناسان بر این باورند که فرآیندهای نحوی ادغام و مطابقه از شرط نفوذناپذیری فاز تبعیت میکنند. از آنجائی که نظام واژهبست افزایی ضمیری اغلب در طول تاریخ با نظام مطابقه مورد در ارتباط بوده اند ، لذا نویسندگان این مقاله برآنند تا شیوه میزبانگزینی واژهبستها رادر زبان کردی اردلانی بر اساس نظام مطابقه مطالعه کنند. در این مقاله با بررسی دادههای زبان کردی اردلانی و توصیف و تحلیل نظری میزبانگزینی واژهبستهای مطابقه در آن نشان خواهیم داد که تبیین مطابقهای واژهبستها با اصل شرط نفوذناپذی فاز در ارتباط است.
