بزهدیدگی نیابتی و راهبردهای مقابله با آن در نظام کیفری ایران
نویسندگان
1 گروه حقوق جزا و جرمشناسی، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 گروه حقوق جزا و جرمشناسی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 گروه حقوق جزا و جرمشناسی، پژوهشکدۀ حقوقی شهر دانش، تهران، ایران.
doi
10.22059/jqclcs.2023.350741.1793چکیده
مراد از بزهدیده نیابتی هر فردی است که در اثر مشاهده، شنیدن و یا رسانهای شدن اخبار جرم بهنوعی دچار آسیب روحی، روانی و سایر آسیبهایی میشود که زندگی چنین شخصی را تحت تأثیر خود قرارمیدهد. تا به امروز همواره صحبت از بزهدیدگان مستقیم جرائم و راهبردهای حمایتی-تقنینی از آنان در قوانین بوده است. غافل از آنکه بزهدیدگان نیابتی نیز نیازمند توجه از سوی نهادهای مختلف و نظام عدالت کیفری هستند؛ چراکه این نوع بزهدیدگی همانند بزهدیدگی مستقیم با آثار منفی همراه است که بیتوجهی به آنان و عدم تلاش برای کاهش آثار منفی این نوع بزهدیدگی به ضرر نظام کیفری خواهد بود. مقالة حاضر بهدنبال پاسخگویی به این پرسش است که چگونه میتوان همانند بزهدیدگان مستقیم زمینه حمایت همهجانبه را از بزهدیدگان نیابتی در نظام کیفری ایران فراهم کرد؟ پژوهش حاضر با توجه به ماهیت موضوع و اهداف موردنظر از حیث نوع، کیفی و از نظر روش، توصیفی و تحلیلی است. نتایج نشان میدهد تا به امروز بزهدیدگی نیابتی در نظام کیفری ایران بهدرستی مورد توجه قرار نگرفته است. بهمنظور برطرف کردن خلأهای موجود در زمینة حمایت از بزهدیدگان نیابتی و تلاش برای به حداقل رساندن خطرات و عوارض این مهم، با راهکارهای جرم شناسانه اعم از درمانی-حمایتی و پیشگیرانه و همچنین راهکار حقوقی، یعنی تصویب قانون میتوان اقدام کرد. همچنین تلاشهای فردی و اجتماعی مختلف و نیز تلاش نظام عدالت کیفری باید نهتنها افرادی را که شخصاً قربانی میشوند، بلکه کسانی را که شاهد قربانی شدن در جوامع خود هستند، نیز هدف قرار دهد. برای افرادی که قربانی شدن را بهصورت نیابتی تجربهمیکنند، کمک به ایجاد شبکههای حمایت اجتماعی مثبت و افزایش عزتنفس ممکن است از بزهکاری بهطور کلی و بزهکاری خشونتآمیز بهطور خاص جلوگیری کند و همچنین خطر سایر پیامدهای منفی را کاهش دهد.