مقایسۀ سه روش سنجش از دوری، واحدهای فیزیوگرافی و ژئومورفولوژیکی جهت تهیۀ نقشۀ پوشش گیاهی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد مرتعداری دانشگاه شهرکرد

2 دکترای مرتعداری،عضو هیئت علمی گروه مرتع و آبخیز دانشگاه شهرکرد

3 دکترای زمین شناسی، عضو هیئت علمی گروه مرتع و آبخیز دانشگاه شهرکرد

doi
10.22059/jrwm.2017.22825.
چکیده

در این تحقیق سه روش سنجش از دوری، فیزیوگرافیکی و ژئومورفولوژیکی برای تهیۀ نقشۀ پوشش گیاهی مورد بررسی قرار گرفت. در روش سنجش از دور، علاوه بر تصاویرسنجندۀ IRS-LISSIII از نقشۀ مدل رقومی ارتفاعی زمین[1] و شاخص گیاهی تفاضلی نرمال شده[2] به­عنوان داده­های کمکی استفاده و برای طبقه­بندی آنها از روش نظارت­شدۀ حداکثر احتمال استفاده شد. بررسی دقت نقشه­های تولیدی، نشان داد زمانی که تنها از داده­های سنجش از دور استفاده شود، میزان دقت و ضریب کاپای حاصل به ترتیب 82% و 43/79% و دقت و ضریب کاپای به همراه داده­های کمکی به ترتیب 93% و 63/90% می­باشد. در روش فیزیوگرافی، پس از تعیین مهم­ترین عوامل فیزیوگرافیکی شامل شیب، جهت شیب، ارتفاع از سطح دریا، میانگین سالانۀ بارش، درجۀ حرارت و میزان تابش خورشیدی به­عنوان عوامل تعیین­کنندۀ پوشش گیاهی و رابطۀ این عوامل با پوشش گیاهی مورد آزمون قرار گرفت. بدین منظور، با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک چند­جمله­ای نقشۀ پوشش گیاهی با دقت 08/47% پیش­بینی شد. در روش ژئومورفولوژ‍ی نیز نقشه­های سنگ­شناسی، شکل پستی و بلندی و رخساره­های ژئومورفولوژی تعیین و جهت پیش­بینی نقشۀ پوشش گیاهی از روش شبکۀ عصبی مصنوعی استفاده گردید. این روش دقتی برابر با 1/39% را نشان داد. تفاوت فاحشی که در دقت تصاویر حاصل از دو روش فیزیوگرافیکی و ژئومرفولوژیکی با روش سنجش از دور مشاهده می­گردد، بیانگر این است که روش سنجش از دوری دقت قابل توجه بیشتری برای پیش­بینی پوشش گیاهی در مقایسه با دو روش دیگر حتی در صورت استفاده نکردن از لایه­های کمکی دارد. [1] DEM [2] NDVI