تأثیر طول داده، دورۀ آماری و تعداد ایستگاهها بر تغییرپذیری مقدار عامل فرسایندگی باران در مقیاسهای زمانی مختلف در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران.
2 استاد گروه مهندسی آبخیزداری، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران.
3 دانشیار گروه مهندسی آبخیزداری، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران.
doi
10.22059/jrwm.2017.121047.852چکیده
با توجه به نقش انکارناپذیر عامل فرسایندگی باران در شروع فرسایش آبی، مطالعه ویژگیهای مختلف آن نقش مهمی در مدیریت بهینه منابع خاک و آب دارد. از طرفی عامل فرسایندگی باران در بسیاری از مدلهای برآورد فرسایش و بهمنظور اهداف حفاظت خاک و آب استفاده میشود. حال آنکه مطالعۀ کاملی در خصوص بررسی اثر طول و دورۀ آماری و همچنین تعداد ایستگاههای مورد استفاده بر تغییرپذیری مقدار عامل فرسایندگی باران انجام نشده است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی تغییرات زمانی عامل فرسایندگی باران در مقیاسهای زمانی مختلف و نیز نقش طول، دورۀ آماری و تعداد ایستگاهها بر مقدار عامل فرسایندگی ویشمایر و اسمیت در هفتاد ایستگاه مطالعاتی با دورۀ مشترک آماری بیست سال در مقایسه با تحلیلهای انجام شده در سطح کشور با هجده ایستگاه و دورۀ مشترک آماری بیست و سه سال و در دو دورۀ مطالعاتی متفاوت در ایران انجام شده است. بدین منظور مقدار عامل فرسایندگی بیش از دوازده هزار رگبار در پژوهش حاضر محاسبه و تغییرات زمانی آن در مقیاسهای مختلف زمانی با استفاده از آزمون t مورد ارزیابی و تحلیل قرار گرفت. بر اساس نتایج بهدست آمده، مقادیر حداکثر و حداقل فرسایندگی ماهها و فصلها در مطالعۀ حاضر و پیشین مشابهت نداشته است. همچنین نتایج حاصل از آزمون t دلالت بر اختلاف معنیدار بین مقادیر عامل فرسایندگی باران در برخی ماهها (05/0>p) و فصلها (05/0>p) در پژوهشهای مورد نظر داشته است. حال آنکه اختلاف بین مقادیر فرسایندگی سالانه در پژوهش مورد نظر معنیدار (05/0<p) نبوده است.