تعارض محتوایی در رویکرد عرفانی منطقالطیر عطّار با رسالةالطیر ابن سینا
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی بقیهالله
2 دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
doi
10.22051/jml.2017.13590.1269چکیده
یکی از مقاطع تقابل عقل و عرفان، رویکرد شریعتگرای برخی علما و عرفا با رویکرد خردگرای برخی حکما و فلاسفه در قرون پنجم تا هفتم است. این تقابل بهصورت تعارضهای علمی و عقیدتی نامحسوس و عمیقاً اثرگذار، در زیر پوست خشن تاریخ آن قرنها در جریان بود و برخی از فلاسفه و عرفا نمایندة دو جبهة آن تلقی میشدند. هدف این تحقیق، واکاوی تشابهات و تباینهای دو جریان فکری متقابل سینوی و عطاری است که نمایندگان دو رویکرد یادشده بودند. این پژوهش با طرح پیشفرض هدفمندی تصنیف و تألیف رسالات نمادین سلوک مرغان، تباینهای محتوایی رسالةالطیر ابنسینا و منطقالطیر عطار را بررسی میکند. پس از نقل اختصاری متون معارض، موارد تباین و تقابل معرفی و شرح، علل و عوامل منجر به بروز تقابلها بیان شده است. مغایرت در تلقی از جان و هبوط آن در جسم، رویکرد به ضرورت رهبری، نگاه به قوانین علمی و نفی منطق و علیت، تباین رویکرد به تعامل ملک مرغان با مرغان سالک، درونگرایی و شناخت برونگرای علمی-فلسفی، اختلافنظر در شمار سالکان واصل به مقصد و توفیق برای دیدار حضرت ملک، تعارض در سنجش سلوک شناختشناسانه به وسیلة عقل و عشق، از یافتههای این تحقیقاند که میتوان آنها را بازنمایی مبانی تقابل تاریخی عرفان شریعتمدار با عرفان مبتنی بر خردورزی فلسفی تعریف کرد.