تحلیل فقهی غصب و تأثیر آن بر ضمان غاصب در فقه امامیه و حنفیه

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد فقه مقارن و حقوق جزای اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

2 استادیار گروه مذاهب فقهی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

3 دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق، مجتمع آموزش عالی شهید محلاتی، قم، ایران

doi
10.22034/fiqh.2023.384046.1133
چکیده

غصب در فقه امامیه اثبات ید عدوانی غاصب بر مال یا حق دیگری است؛ اما در فقه حنفیه به ازالۀ ید مالک از مال قیمت‌دارش همراه با زور و غلبه تعریف می‌شود. مفهوم‌شناسی تطبیقی می‌تواند شباهت‌ و تمایز این دو دیدگاه و تأثیر آنها بر احکام غصب را مشخص کند؛ پژوهش پیش‌رو به شیوه توصیفی و تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه‌ای، ضمن تحلیل مفهوم غصب از دیدگاه فقهای امامیه و حنفیه با استفاده از منابع فقهی دست‌اول این دو مذهب و بررسی تأثیر این مفهوم‌شناسی بر احکام غصب، به این نتیجه می‌رسد که در فقه امامیه ضمان غاصب به صرف اثبات ید عدوانی غاصب در همه انواع غصبِ عین، حق و منفعت محقق می‌شود؛ اما بنا بر تعریف فقه حنفیه، ضمان در صورت ازالۀ ید عدوانی مالک و تنها در برابر اموال منقول قیمت‌دار محقق می‌شود و منفعت و حق و اموال غیرمنقول را در‌بر نمی‌گیرد؛ چراکه فقهای حنفیه غصب عقار یا غیرمنقولات را محقق نمی‌دانند؛ درحالی‌که از نظر فقهای امامیه غصب هم در منقولات هم در غیرمنقولات (هرکدام به تناسب خودش) محقق می‌شود.